Vreemdgaan en liegen….NEVER NOOIT MEER…… -001-11-30T00:00:00+00:00

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen Vreemdgaan en liegen….NEVER NOOIT MEER……

1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Auteur
    Berichten
  • patrick
    Sleutelbeheerder
      Post count: 229

      heb er een zooitje van gemaakt….

      ik ben 40 jaar en heb 2 kinderen van 2 verschillende vrouwen…de kinderen ben ik helemaal gek mee dat is t probleem niet….

      Wel het volgende…ik ben altijd op zoek geweest naar (sexuele) spanning en had weinig normbesef.. (ik heb ADHD voor volwassenen, maar slik daar nu dagelijks concerta voor, wat inhoudt dat het zoeken / de drang naar spanning weg is en ook eerst word nagedacht en dan pas gedaan)
      Dit monde uit in diverse escapades…..en daardoor leek ik niet geschikt voor een relatie…wanneer t fout ging raakte me het ook niet echt(eigenlijk nooit) , kan ook erg goed tegen alleen zijn…
      Verder is ADHD absoluut niet een reden om vreemd te gaan of daar schuldig aan, daar be ik me heel goed van bewust

      Echter op 11 juli 2011 ontmoette ik iemand waar ik toch wel van onder de indruk was, al dacht ik lang dat ze te hoog gegrepen was voor mij… (ze is zo’n plaatje om te zien)
      In t begin liep t voor geen meter en was ik alleen met mezelf bezig…dus zag ik de lol van de relatie niet in
      Haar vader overleed op 20 oktober 2011 ( de mijne op 16 maart 2011) en ik deed maar wat, was er niet echt voor haar….zocht ook nog steeds spanning….en ben 2x de fout in gegaan (waar ze achter kwam, maar t dreef ons niet uit elkaar)
      In november / december 2011 heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan…iets wat haar veel pijn deed, maar toch…..ze liet me in mijn achterhoofd niet los…

      Ik ben in december 2011 weer op iets betere voet met de moeder van mijn oudste zoon komen te staan en heb de indruk gewekt dat het misschien wel weer goed kwam….voor mij was t een ultieme kans om mijn kind zo vaak te zien als ik wilde…en….idd de sex was nog spannend
      In januari 2012 ben ik naar PSYQ gestapt omdat t mij inziens zo niet langer kon, en niet alleen mijn inziens, maar van meerdere mensen…ik loog de boel bij mekaar, wilde aardig gevonden worden door iedereen en had totaal gen besef van wat bijv. empathie inhield…
      Bij PSYQ heb ik me laten onderzoeken en behandelen en dat resulteerde in dagelijks concerta slikken….iets wat in mijn geval…het normbesef terugbracht en ook een bepaald inlevingsvermogen, al was t dan niet veel, er was tenminste iets… I

      n februari 2012 ben ik een weekend met mijn oudste kind etc meegegaan naar Zeeland en dat was erg gezellig, maar de moeder van mijn oudste zoon zei “dit is de laatste keer”…en ik vond t prima, kon me weinig schelen….
      Doordat ik toch maar bleef denken aan mijn ex vriendinnetje heb ik contact gezocht en hierna kwamen mijn ex vriendinnetje weer wat dichter bij elkaar en langzaam groeide er weer iets moois… Helaas ging t nog steeds met horten en stoten en ben ik absoluut niet de ideale partner geweest.
      Echter in mei 2012 ben ik nogmaals met de moeder van mijn oudste zoon mee gegaan naar de Ardennen, iets wat ik wel heb gezegd…., althans in 1e instantie loog ik erover, maar daar prikte ze snel doorheen.
      In plaats dat ik weigerde en open kaart speelde en dus vertelde over mijn huidige situatie, hield ik mijn kaken stijf op elkaar. Ik vertelde wel aan mijn vriendinnetje dat ik een weekend weg zou zijn, maar begon met de halve waarheid, nadat ze hier doorheen prikte, kwam de aap uit de mouw en wenste ze m veel plezier met het redden van mijn gezin.
      Maar vanaf het moment dat ze dat zei voelde t al niet goed wat ik deed…..t weekend was wel gezellig, maar t knaagde aan me, vooral t gevoel van schuld….en ik miste haar verschrikkelijk. Ik realiseerde me dat ik dat daar eigenlijk helemaal niet wilde zijn, maar ja ….weer achteraf Het besef was er ineens en ik maakte en keuze….dit nooit meer !!!
      Nadat ik terug was en direct naar mijn vriendinnetje ben gegaan, heeft ze me VOLKOMEN TERECHT….weken genegeerd…

      In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld…..2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat.
      Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon, dit had ik van te voren wel tegen haar gezegd en daar werd verder ook niet moeilijk over gedaan.
      Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd met die moeder van dat vriendje en ik heb direct gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren (alleen niet de reden)……maar wederom…achteraf (na de daad dus) dus weer mijn eigen schuld !
      De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend..ik heb toen een aantal lieve sms’jes gezonden naar haar om de rust te bewaren…en niet de vakantie te laten bederven door haar.
      Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uitgenodigd voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens, in plaats van te weigeren….nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten, wat haar woedend maakte, maar ik kon hier gewoon niet mee doorgaan, ik voelde me schuldig tot op het bot…
      Maar in plaats van open kaart te spelen, hield ik weer mijn kaken op elkaar.. Omdat ik vanaf dat moment wel heel duidelijk wist wat ik wilde en mijn hart zich opende als een roos voor haar, zijn we met mijn kinderen nog een paar dagen wat leuks gaan doen en was ze een band na het opbouwen…
      En nog steeds zei ik niet wat er op vakantie of bij de bbq was gebeurd…

      Vanaf dat moment ben ik vol voor mijn vriendinnetje gegaan, we gingen naar Parijs en t was alsof we (iig ik) op een roze wolk zaten, ik wilde nooit meer anders…ik slikte geen concerta meer, want als liep perfect en ik was arrogant genoeg om te denken “zie je…niet meer nodig”….
      Maar ik heb op 18 september 2012 mijn ex (moeder van zoon) een mail gezonden waarin ik zei dat ik t wel moeilijk vond haar los te laten en toch wel op haar FB keek en meer van dat soort stomme dingen… met maar 1 reden….ik wil niet dat er een ander voor mijn zoon gaat zorgen…..(hoe ziekelijk ben je dan ??)….dus dit had niks meer met lust of relaties te maken.

      In oktober hoorde de moeder van mijn oudste dan eindelijk via via dat ik een vriendin had en toen heeft ze gesms’t dat ze me helemaal kapot ging maken.
      Ze heeft contact gezocht met mijn vriendin , de mail doorgezonden, gezegd dat ik een pathologische leugenaar ben, haar ook gouden bergen heb beloofd etc etc…met andere woorden,ze zei dat ik een dubbel leven leidde of iig heb geleidt….
      Alle opgebouwde haat kwam er ineens allemaal uit en ik kan haar geen ongelijk geven..
      De moeder van mijn jongste kind werd ingeschakeld en ook die begon mijn vriendin te bellen met wat voor hond ik ben..
      Mijn vriendin heb ik hier zo veel pijn meegedaan, die wist niet dat ik de indruk had gewekt dat t wel weer goedkwam, bij de moeder van mijn oudste zoon…, want dat had ik niet gezegd…wel dat we vaak contact hadden maar alleen mbt mijn oudste zoon
      Zelfs nadat alles was uitgekomen heeft mijn vriendin mij een allerlaatste kans gegeven, omdat ze nu ineens alles wist, maar ook zag dat vanaf Parijs ik helemaal voor haar ging.., behalve dan t sturen van die belachelijke mail…
      We spraken over kinderen en samenwonen en zijn ook naar een groter huis gaan kijken en ik heb me gedragen zoals een eerlijke en betrouwbare man zich hoort te gedragen, echter…zodra het onderwerp ter sprake kwam, kapte ik t af, onder de noemer “t is niet meer terug te draaien”….terwijl ik had moeten praten door t stof had moeten gaan, spijt en oprecht berouw had moeten tonen

      We zijn 15 oktober 2012 nog naar Dusseldorf gegaan en dat was wederom heerlijk om lekker samen te zijn, ver weg van alle ellende.
      Maar….op 26 oktober 2012 stuurde ze een sms dat ze er helemaal klaar mee was, blijkbaar had iemand op haar werk iets over mij gezegd, maar meer ben ik nooit te weten gekomen…

      Inmiddels zijn we 4 maanden verder en in die 4 maanden heb ik gemaild, gesms’t en allerlei dingen geprobeerd, precies alles wat ik dus niet had moeten doen, tevens legde ik de schuld bij andere en dan vooral bij de moeder van mijn oudste zoon….onterecht, want voor deze daden is er maar 1 verantwoordelijk geweest en dat ben ik zelf….
      Ze negeert me totaal, wil met rust gelaten worden en heeft volgens mij ook een nieuwe vriend , althans ik heb dat vermoeden….

      Ik, degene die heel goed alleen kan zijn en normaal geen traan laat om een verbroken relatie, lig totaal in puin…..Zij is de WARE voor mij…..dat wist ik al vanaf onze herstart in Parijs en weet t voor 1000 % zeker…ik wil nooit meer iemand of iets anders…
      Ineens kwam het besef….ik schaamde me voor mijn daden, schaamde me voor t feit dat ik haar pijn heb gedaan, voor de hel waarin ik haar heb meegesleurd…de littekens op haar ziel die ik heb veroorzaakt en heb achter gelaten.
      Ik heb mijn leven ineens radicaal omgegooid, slik weer dagelijks concerta, heb alle contacten die gevaarlijk zouden kunnen zijn verbroken, telefoonnummers verwijderd, mensen van mijn FB gegooid… oude schepen verband en schoon schip gemaakt..aan alles en iedereen verteld wat ik voor haar voel en dat ze absoluut de WARE is…..dit heeft me een aantal vriendschappen gekost, maar dat neem ik voor lief…..ik speel nu eindelijk open kaart.

      Daarna heb ik me aangemeld voor therapie…, die ik nu gewoon volg
      Ik begrijp heel goed, dat dit allemaal achteraf is en ik iemand heel heel veel pijn heb gedaan. Ik ben gaan lezen en bestuderen over de relatie man en vrouw, het ontwikkelen van empathie, over ontrouw, over het herstellen van het vertrouwen en over de pijn die ik haar heb aangedaan….
      Ik wil die pijn begrijpen en voelen, en weten wat voor schade ik heb aangericht….
      DIT MAG GEWOON NOOIT MEER GEBEUREN….

      Een raar besef is dat ik voor t eerst me heel schuldig voel en ECHTE spijt en berouw heb dat ik iemand die zo speciaal en bijzonder is, zo’n pijn heb gedaan..
      Ik ben me gaan afvragen waarom ik het deed, zonder andere te beschuldigen van wat dan ook…
      Er is namelijk maar 1 iemand verantwoordelijk voor deze chaos en dat ben ik zelf, dus mijn inziens is er ook maar 1 iemand die er verandering in kan brengen
      Tuurlijk mis ik haar met heel mij hart, maar ik denk niet dat mijn gevoel belangrijk is of interessant…..zij moet gelukkig worden…dat is t enige wat telt…
      Of ze ooit terugkomt weet ik niet…..eerlijk gezegd denk ik van niet….ondanks dat we echt een team aan t vormen waren en ik de laatste maanden me eindelijk heb gedragen….

      Mijn hart staat open voor haar, maar geef haar eens ongelijk…..ik ben gaan leren me te verplaatsen in andere….en de schok was erg groot….de pijn die zij voelde , de pijn die ik heb veroorzaakt voel ik nu tot elke vezel in mijn lijf……wat een schandalig gevoel is dat !!!!!!!

      Zielig ben ik niet en medelijden wil ik al helemaal niet……..ik ben alleen schuldig hieraan……en als je dat beseft…nou dan wil je wel knokken voor alles je lief is en wat je (nog) waard bent
      Mijn ogen zijn zo geopend, hoe kan je iemand zo besodemieteren, terwijl ik weet dat ze DE WARE is..
      Elke dag rollen de tranen over mijn wangen, van spijt en schaamte dat ik haar zo’n verdriet aan heb gedaan….ik heb na 40 jaar de ware gevonden en ga er dan zo mee om……
      Het enige wat ik ooit nog hoop is. dat ik mijn oprecht spijt kan betuigen en mijn oprechte berouw kan tonen, dat is wel t minste at ze verdiend……
      Verder zal ik mezelf dit een leven lang niet vergeven…..hoe stom kan je zijn ??
      Dus vreemdgaan en liegen ?????……..

      NEVER NOOIT MEER

    1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
    Reageer op: Vreemdgaan en liegen….NEVER NOOIT MEER……
    Mijn informatie: