verder gaan na vreemdgaan

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen verder gaan na vreemdgaan

Dit onderwerp bevat 8 reacties, heeft 1 stem, en is het laatst gewijzigd door  Instinct_raar_beestje 5 maanden, 3 weken geleden.

9 berichten aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)
  • Auteur
    Berichten
  • #23427 Reactie

    Judith

      Mijn man heeft een paar maanden geleden een affaire gehad. Hij ontwikkelde gevoelens voor haar die zo sterk werden dat hij in eerste instantie van mij wilde scheiden. Maar nadat hij die beslissing heeft gemaakt, kwam hij toch weer bij mij terug en hebben we besloten voor ons huwelijk te vechten.
      Voordat dit alles gebeurde was ik heel open en deelde ik alles wat ik dacht en voelde. Mijn man is voor zijn werk veel in het buitenland en juist daarom is het belangrijk om open en eerlijk met elkaar te communiceren. Maar ik merk dat ik nu heel terughoudend ben en bang ben ‘niet de perfecte vrouw’ te zijn en dat hij uiteindelijk dan toch besluit bij mij weg te gaan. Maar aan de andere kant besef ik dat ik onze relatie weer in gevaar breng door niet over alles open te communiceren. Het gaat nu juist weer lekker tussen ons, ondanks dat we allebei nog dingen te verwerken hebben. En ik wil dat niet verstoren door negatieve energie.
      Hij probeert de dingen die hij mist in onze relatie en wel bij haar kon krijgen, bij mij voor elkaar te krijgen. En ik sta daar ook wel open voor, alleen doet het mij verdriet dat hij die dingen met haar heeft gedaan en heb ik het gevoel dat ik haar moet overtreffen en dat maakt mij verdrietig. Ik weet niet goed hoe ik met die gevoelens moet omgaan, want ik durf ze niet met hem te delen. Bang dat hij straks dingen voor mij achterhoudt en het weer mis gaat. Ik worstel heel erg met mezelf.

      #23486 Reactie

      Susanne

        Hoi Judith,

        Ik herken me heel erg in je verhaal, omdat ik bijna hetzelfde heb mee gemaakt.
        Ook mijn man ging voor een ander maar koos daarna ervoor bij mij te blijven.
        De gevoelens die je beschrijft ken ik maar al te goed. Steeds weer moet ik denken aan hem met haar samen en dat maakt me behoorlijk misselijk…

        Ik denk alleen wel dat het goed is om te praten en open en eerlijk tegen elkaar te zijn. Juist om het vertrouwen weer op te bouwen.
        Vertel hem in een gesprek of via een brief hoe jij je voelt en waar je angst zit. Dan maak je misschien een opening om het gesprek weer echt met elkaar aan te gaan.

        In ieder geval heel veel sterkte!

        Groetjes,
        Susanne

        #23579 Reactie

        Johan

          Hoi Judith,

          Klinkt me bekent en weet wat en hoe het voelt als je denkt een goede relatie te hebben en dan door je partner bewust bedrogen te worden.
          Ik heb dit helaas ook mee gemaakt.
          Gaat dan heel veel door je hoort met de vraag waarom ? Wat mij wel onzeker maakte.

          Maar Judith je moet jezelf hier zeker de schuld niet van geven, is een bewuste keuze van je partner geweest, wist ook wat voor risico’s die daar mee zou lopen.
          Wat je zegt communicatie is belangrijk samen over praten en afspraken maken waar je samen achter staat moet wederzijds zijn.
          De basis van een goede bestaat uit openheid , vertrouwen en respect.
          Vertrouwen is heel erg geschaat en zal je partner voor moeten vechten deze weer terug te krijgen ij je.
          Geloof me jij hoeft je hier niet schuldig over te voelen .
          Kan je verder alleen nog succes wensen en hopen dat jullie er samen uit komen.

          Groetjes Johan ,

          #24769 Reactie

          Molly

            Beste Judith, ook ik zit in deze situatie. Mijn man is veel verder gegaan met zijn vriendin en had uiteindelijk voor haar gekozen. Doordat zij toen de knoop doorhakte en hij terug kwam zit ook ik met veel twijfel of we verder kunnen. Hij gaf aan met mij niet zo ver te hoeven gaan, dat is bij jou anders. Blijf voor jezelf kiezen als je het niet wilt of oncomfortable bij voelt zegt het tegen je man. Kom voor jezelf op, zoals Johan zegt hij heeft die keuze gemaakt het is niet jou schuld en als hij je niet kan accepteren zoals je bent is het zijn probleem.

            Ik heb veel willen veranderen voor mijn man maar alsnog ging hij uiteindelijk vreemd. Nu blijf ik gewoon zoals ik ben maar ook ik voel me onzeker of het wel genoeg is. Heel sterk moet je dan denken als het niet genoeg is dan is het pech en is hij het niet waard. Ik ben nu in een fase waarbij ik denk dat hij het niet waard is maar ook dat is heel lastig. Ik heb jonge kinderen en die wil ik niet de dupe laten zijn. Maar ik zou ook zo graag die verliefdheid voelen die hij had met haar. Succes ermee en kom voor je zelf op. We zijn niet alleen zie je wel (vind ik ook wel fijn om te lezen, ik denk altijd dat ik gek ben dat ik door wil gaan) Hopelijk zijn er ook mensen met succes verhalen die al een paar jaar verder zijn.

            #389864 Reactie

            Tom

              Beste Judit ik herken ook een gedeelte.mijn vriendin en ik zijn 16 jaar samen . Waarvan 9jaar samen wonen en 1 zoontje rijker . Nu ben ik er 1 jaar geleden achter gekomen dat ze me dus bedriegt. Naar boos worden en veel aandrang van mij alles uit de doeken te doen weet ik nu alles . Ze is in de eerste 5 jaar 5 x vreemd geweest waarvan 4keer zoenen en beetje rotzooien met ze .en een keer meer . Ook met regelmaat sms mail en ap met andere en terwijl we beide voor kindje gingen was ze verlieft op un ander .ik zit hier nu erg mee en ze heeft ook veel andere dingen achter gehouden zoals met collega naar Duitsland voor werk ookal niks gebeurt werkborrels enzov .heel mijn vertrouwen is weg ik weet niet hoe ik dit moet oplossen en of kan vergeven . Het eenige wat ik denk is aan ons kind en koopwoning iemand een mening of iedee hier over hoor het graag

              #389887 Reactie

              J.r

                Hallo Tom zit in de zelfde situatie heb kids ook ik ben er achter gekomen en wat een vervelende situatie het is .
                Kan er moeilijk mee omgaan ga kijken wat je zelf wil en blijf geloven in je zelf

                #389891 Reactie

                frasier

                  Nee judith is ook met een ander man vreemd gegaan en een man gaat zonder redenen niet zomaar vreemd.

                  #389894 Reactie

                  frasier

                    Je lijdt aan een minderwaardigheid complex en een narcistische stoornis laatje na kijken door een blackmen

                    #390402 Reactie

                    Instinct_raar_beestje

                      Ook ik, zit momenteel in dezelfde situatie.
                      9 jaar samen… Een 1ste kindje samen die 3 kaarsjes mag uitblazen dit jaar, ik had 2 kinderen uit mijn vorige relatie.

                      In de 1ste 5 jaar van onze relatie ging mijn partner vaak vreemd. Telkens kwam dat snel aan het licht. Door een werkwissel, had hij (dacht ik) geen gsm meer. Hij drong erop aan om een eigendom te kopen. Dan zou alles beter zijn… We kochten samen onze eigendom, verbouwden die en kort na de intrek bleek ik zwanger. We waren toen 5 jaar samen. Vanaf de aankoop van ons huis, tot eind vorig jaar “leefden we gewoon”. We leefden, normaal. We hebben alles op zijn vraag verwezenlijkt, wat hij wilde bereiken. Van affectie of genegenheid is in onze gehele relatie van zijn kant amper sprake geweest, maar daar had ik mee “leren leven”. Terwijl ik net heel sterk kan genieten van die eigenschappen. In een gezonde relatie, moet nu eenmaal wederkerigheid zijn op sommige vlakken. Bij ons niet. Maar, ik dacht dat hij zo was.

                      Nu blijkt, dat hij na de werkwissel wel nog beschikte over een gsm. En eigenlijk stiekem affaire na affaire had. De ene al iets verder uit de hand gelopen dan de andere. Maar, door de verbouwingen, de zwangerschap en de komst van mijn jongste spruit had ik gewoon minder energie om alert te zijn op zijn vreemdgaan. Intussen ben ik heel zwaar getraumatiseerd. Want in al die jaren heb ik mezelf verboden om aanhankelijk te zijn, om intimiteit te vragen, affectie te krijgen en heb ik mezelf dus “aangepast”, als een kameleon.

                      Ik ben mezelf verloren.

                      Na het uitkomen van zijn laatste 2 relaties (op een bepaald moment was hij met 3 vrouwen tegelijk “bezig”-mij incl.) had ik voor mezelf beslist dat ik er echt genoeg van had. Tot… de spijtbetuigingen kwamen. Ik had die nog nooit eerder gehad. Nog nooit, had ik een sorry gekregen, voor geen enkel van de meiden waarmee hij vreemdging. De verkoop van het huis was in aanvraag, hij had een andere woonplaats gehuurd… Ik had al zijn spullen liefdevol ingepakt, om mij te helpen om hem los te laten. Iets wat ik moeilijk kan.

                      Maar, ik deed het. Iedere avond, toen hij erop uit trok met zijn affaires en ik met de kinderen thuis achterbleef, pakte ik wat spulletjes van hem in.
                      Na de intrek, stond hij na enkele dagen al terug aan de deur. Wilde terugkeren.

                      Ik was terughoudend en voelde dat het niet juist zat. Hij had nog steeds contact. Instinct…

                      Dus, betrapte ik hem meermaals. Op stiekem gsmen, en uiteindelijk ook met een meid in zijn nieuwe verblijfplaats waar hij om de zoveel dagen kort even heen moest voor de post enzo. Ze was daar “als vriendin op bezoek”, maar… later bleek dat ze al een hele tijd een affaire hadden. Ik hakte de knoop door.

                      2dagen later, zat hij huilend op z’n knieeen…

                      Er kwam die dag, zoveel aan het licht, toen ik voor het eerst in 8 maanden in zijn gsm kon kijken… Die dag, ben ik definitief gebroken. Gekraakt.

                      Een profiel, waarvan ik al 6 maanden heel sterk vermoedde dat het van hem was, onder een nepnaam, (hij verklaarde me gek aan familie en vrienden omdat ik hem van dit nepprofiel betichtte…) kwam aan het licht.

                      Meerdere accounts op datingsites… ook onder nepnamen.
                      E-mailadressen…

                      En…zijn laatste affaire is een collega.

                      Ik ben bang. Ik ben bang om mezelf te zijn. Ik ben bang om te genieten. Ik ben bang om aan de toekomst te bouwen. Ik ben bang om opnieuw gekwetst te worden door hem. Ik ben bang dat ik hem ga haten. Dat doe ik al, maar enkel voor alle rotzooi die ik hem moeten slikken. Hij wil dat ik “het vergeet”. Hij wil dat allemaal achter zich laten. Erover praten maakt hem boos. Maar ik heb er nood aan. Dus, ik zwijg. Ik verbijt elke dag mijn tranen, en wacht tot ik in de auto zit, zonder kinderen. Of, ik huil kort even op mijn werk.

                      Ik volg nu traumatherapie. En dat lucht me op, maar kost me gelijktijdig aardig wat geld. Geld, die ik door zijn beslissing om er een gehuurd verblijf bij te nemen, niet echt kan missen. Tenslotte betaal ik momenteel nog de financiering alleen. Financieel wil hij alles terug rechtzetten, zodat daar geen discussie over kan zijn. Maar wat met mijn emotionele wonden?

                      M’n therapie wil ik kostte wat kost verderzetten. Ik heb er nood aan om met iemand te praten.

                      Ik durf niets meer vertellen over wat in mijn hoofd omgaat. Want toen ik begon te merken dat hij een stiekeme relatie had, slingerde hij al m’n minder goede eigenschappen naar mijn hoofd en heeft me dus eigenlijk compleet onzeker gemaakt.

                      Dus, is het voor mij best wel raar. Als er een ander “in the picture is”, deug ik niet. Als de anderen afdruipen omdat ze stilletjes merken dat hij eigenlijk een dubbelleven leidde al die tijd, keert hij bij me terug. En dan volsta ik plots wel terug? Dat, zou ik met hem willen bespreken.

                      Maar, buiten m’n zorgzaamheid, m’n verstandig handelen voor ons groot gezin, en het feit dat ik plichtsbewust ben, kan hij nooit eens mooie eigenschappen van me opnoemen

                      Hij is, zoals ik het noem, een passieve partner wanneer je er een vaste relatie mee hebt. Hij is enkel actief, als je er een affaire mee hebt. Eenmaal gestrikt, veranderd hij in een stille, teruggetrokken, egoistische persoon.

                      Roepen doet hij niet. Brullen ook niet. Maar, hij is passief in de echte liefde…

                      Uren kan ik erover schrijven. Maar soms, weet ik niet goed meer, hoe ik het allemaal moet verwoorden. Het is teveel.

                      En ik wil eraan werken. Keihard aan werken.
                      Aan onze relatie. Maar, ik ben bang dat de geschiedenis zich zal herhalen.
                      Vanaf het ogenblik dat ik er even niet “met de pinken bij ben”, dat alles terug in het oude zal hervallen…

                    9 berichten aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)
                    Reageer op: verder gaan na vreemdgaan
                    Mijn informatie: