Nog steeds pijnlijk

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen Nog steeds pijnlijk

Dit onderwerp bevat 0 reacties, heeft 1 stem, en is het laatst gewijzigd door  Anoniem 3 jaren, 5 maanden geleden.

1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Auteur
    Berichten
  • #7529 Reactie

    Anoniem

      Ik wil dit voornamelijk gebruiken om van mij af te schrijven, omdat ik er nog steeds heel erg mee zit. Ik zal in mijn verhaal geen namen noemen.

      Mijn verhaal begint eigenlijk in 2012.
      Voor mij begon het vanaf oktober bergafwaarts te gaan, begon mij down te voelen, onzeker over mijzelf. Ik had op dat moment een relatie van 2 jaar, een meisje waar ik smoor verliefd op was en alles voorover had.

      Desondanks dit begon het voor mij steeds minder te worden. Zo erg dat ik op een gegeven moment op automatische piloot door het leven ging, waarbij ik stukken mis.
      Ik kreeg rond Maart te horen dat ik zwaar depressief was, ik had zo snel als mogelijk hulp nodig in vorm van therapie met een psychiater, maar dit zou wel een tijdje duren namelijk 2 maanden. Nadat ik eindelijk ergers terecht kon, was voor mij duidelijk dat ik niet verder wilde met deze hulpverlener en besloot te stoppen met mijn therapie.

      Na een tijdje heb ik besloten dat het beter voor mij was om uit de omgeving te gaan en ergens anders naartoe te gaan.
      En dat anders werd Amerika, ik kon ergens terecht waar mijn broer ook oud geweest, een summer camp midden in new york, dit kwam perfect uit en greep deze kans.
      Echter mijn vriendin was het er niet mee eens, maar begreep wel dat ik hulp nodig had. Ik heb haar tijdens mijn verblijf ook vaker gezegd dat als ik dit niet had gedaan, ik er niet meer was geweest (ik had in die tijd plannen om zelfmoord te plegen) ik ben daar mijn hele zomer vakantie gebleven 8 weken lang.
      Tijdens deze periode is er veel gebeurd, ouders van mijn beste vriend gingen scheiden, mijn vriendin brak haar rug met paardrijden en ik had het gevoel alsof ik thuis nodig was, maar naar aandringen van een andere vriend van mijn ben ik hier gebleven.
      Tijdens de 7de week zei mijn vriendin, toen ze op vakantie in Turkije was, dat ze het uit wilde maken. Ikzelf dacht meteen in heb haar teveel op de 2de plek gezet en wat minder aandacht gegeven dan ik kon.

      Ik smeekte haar om mij nog een kans te geven en dat het beter zou gaan. Ze wist het niet zeker en wilde er over nadenken. Een vriend van mij heeft een aantal keer met haar gesproken en haar op andere gedachte gebracht.

      Eenmaal thuis ging het goed tussen ons, ik voelde mij prima en kon mij helemaal richten op mijn relatie met haar.

      Na een aantal weken, kreeg ik een whats app van een vriendin van haar waarmee ze op vakantie was gegaan ” ik moest mij niet voor de gek laten houden” ik wist genoeg en vroeg meteen het nummer van een jongen aan haar die een oogje op mijn vriendin had.
      Ik heb hem meteen opgebeld om te vragen wat er was gebeurt tussen hem en haar tijdens die vakantie, hij antwoordde wij hebben op een avond gezoend.

      Ik bedankte hem voor zijn eerlijkheid en besloot mijn vriendin te bellen met de vraag of ze langs kon komen, ik confronteerde haar met het feit, zij ontkende keihard en gaf later toe. Ik heb haar toen gevraagd om te vertrekken en dat ik het even moest beseffen wat er was gebeurd.

      Ik heb die avond nog met die jongen whats app berichten op en neer gestuurd, is er nog meer gebeurd dan alleen een zoen.
      “Ja, ik ben bij haar in de zomer vakantie film gaan kijken, we hebben hier seks gehad. Het zou denk ik de 2de weeks zijn geweest dat jij weg was. Ik vroeg toen aan haar of jullie nog bij elkaar waren en zij antwoordde stug nee” dat was het antwoord dat ik kreeg.
      Mijn wereld stortte op dat moment in, hoe kon iemand waar ik ruim 2,5 jaar mee heb ineens vreemdgaan, ik had alles voor haar over.

      Ik stuurde mijn vriendin een bericht dat we moesten praten, zij raakte meteen in paniek en dacht dat ik haar wilde dumpen. Ze belde mij op, ik nam niet op, omdat ik dat zou gaan uitbarsten en alle emoties die er op dat moment door mij heen gingen. Ze belde mij 10 keer, daarna nam ik op.
      Ik vroeg haar of het klopte dat ze seks hebben gehad.
      In een huilerige stem hoorde ik een snikkende ja, ik wilde je het vertellen, maar ik kon het niet. Ik reageerde meteen kwaad terug ” hoe kan je het achterhouden dat je bent vreemdgegaan” ze begon nog harde te huilen en zei “ik ben verkracht, dat vertel je niet zo maar”

      Ik voelde mij meteen schuldig en heb haar getroost. Wij hebben erover gepraat hoe de situatie is gelopen en of ze aangifte had gedaan, dit had ze niet en wilde ook absoluut niet doen.

      Ze vertelde mij ook dat hij op de dag dat ik terug keerde naar Nederland hij kwam paardrijden bij haar thuis. Ze had tegen hem gezegd dat zij verliefd op hem was, dit vertelde ze zodat ze mij kon vergeten.

      Ik twijfelde enorm, maar ik gaf haar voordeel van de twijfel, zoiets verzin je toch niet?
      Ik begon mij zelf te schuld te geven van het hele voorval, was ik maar niet naar Amerika gegaan, dan was dit nooit gebeurd, al weet ik zelf donders goed dat ik er zelf niet meer was.

      Nadat ik het verhaal meerdere keren had gehoord en er dieper op inging begon het voor mij steeds ongeloof waardiger worden.
      Dit meisje was verkracht in haar ouderlijk huis, haar moeder lag boven te slapen, die jongen heeft volgens haar het voor elkaar gekregen haar uit te kleden met 1 hand en zijn broek uitgekregen en haar dan verkracht, een meisje die op karate heeft gezeten en deed boksen, die mij met gemak van haar af kreeg en deze kerel die minder dan mij weegt niet.
      Laat staan dat haar moeder niet wakker is geworden van het geschreeuw om hulp.
      Als je bent verkracht ga je niet 5 weken later met die gast rond hangen in Turkije op stap en in een dronken bui zoenen.

      Ik besloot het om het uit te maken, wij liepen naar haar kamer en vertelde haar dat ik er een punt achter wilde zetten. Zij begon meteen te huilen en knuffels en spullen naar mij te gooien, ik vroeg of ze nog even naar mij wilde luisteren.
      Ik begon haar uit te leggen waarom, “ik kan het gewoon niet vergeten, ik kan er niet mee omgaan. Als ik bij jullie binnen kom, moet ik meteen naar de bank kijken waar het is gebeurt” (nadat ik erachter kwam ik heb dit gevoel gehad, ik kon ook nooit op die bank zitten)

      Ik ben daarna naar onder gegaan, heb het aan haar moeder uitgelegd en zij vertelde dat ze het al voelde aankomen, ik deed volgens haar niets meer voor haar dochter en was ego├»stisch, als je na een relatie die al zo lang duurt ervoor kiest om in je zomer naar Amerika te gaan weet je al genoeg. Ik besloot er geen reactie op te geven en de eer aan mij zelf te geven. Het enigste wat ik nog zei “het is niet aan mij om te vertellen waarom het uit is, die keuze moet ***** zelf maken”
      Ik vertrok naar huis. Dit was begin oktober
      Paar weken later kreeg ik boos een bericht “ik heb dankzij jou 2 uur op het politie bureau gezeten, om aangifte te doen”
      Ik voelde mij schuldig

      We hebben hierna nog veel contact gehad en om de feiten heen gedraaid, ik gaf nog ontzettend veel voor haar en zorgde er ook voor dat ze geen stomme fouten zou maken , ik zorgde nog voor haar terwijl ze het niet door had.

      Wij beginnen stiekem in het geheim een relatie, omdat ik wist dat mijn ouders het totaal niet mee eens waren, maar ik was te stom.
      In november 2013 zij we met mijn vrienden groep, waar zij ook bij zat, naar een festival van 2 dagen gegaan. De eerste dag was zij boos op mij, omdat ik volgens haar met andere meiden deed flirten. De 2de dag zouden wij ervoor zorgen dat een vriendin van haar broertje binnen zou komen, ze kwam uiteindelijk met 4 mensen aan, die wij naar binnen moesten loodsen, ik was al binnen met mijn vrienden groep en wij hadden besloten om het niet te doen.
      Zij was furieus op mij en ik begon boos te worden dat ze mij zo deed behandelen, ik heb toen een hele grote fout gemaakt, ik schoot uit mijn slof en gaf haar een duwtje, zij draaide zich om en sloeg mij in mijn gezicht, ik hield haar polsen was een een vriend van mij kwam er tussen in. Ik riep nog, ga terug naar *****.

      Ik realiseerde mij snel wat er was gebeurd en walgde van mijzelf, ik vertrok kort daarna.
      De volgende dag heb ik haar gebeld mijn excuses aangeboden en later ook nog eens face to face.
      We waren beide zeer emotioneel en het gesnik klinkt aan beide kanten van de telefoon, “het komt wel goed schatje, het maakt niks uit, ik weet dat je totaal niet zo bent. Ik vergeef het je” ik was blij dit te horen, en vroeg mij af hoe zoiets ooit heeft kunnen gebeuren, er is gewoon geen excuses voor.

      Dezelfde dag kreeg ik een bericht van beide ouders, ze bedreigde mij en ik heb hier niet op gereageerd.

      Zij vertelde zij mij dat ze niet verder wilde, ze was bang dat ik dit nog eens zou gaan doen.

      Later begon zij over mij leugens te verspreiden, ik heb haar in het gezicht geslagen, dat was het verhaal dat rond ging. Ik werd vuil aangekeken door iedereen. Alleen de mensen die mij echt kennen geloofde het niet.

      Op een gegeven moment konden wij niet meer door 1 deur, ik besloot dat ik absoluut niks meer met haar te maken wilde hebben, mijn vrienden stonden achter mij.
      Mijn ex begon op iedereen schuld gevoelens te spelen door te zeggen dat zij haar laten vallen.

      Op een gegeven moment werd het verleiden van geruchten etc. Zo erg dat ik aangifte bij de politie kon doen voor stalken, dit uiteindelijk besloten niet te doen anders krijg je actie reactie.

      Ik kwam er uiteindelijk achter dat zij nooit aangifte heeft gedaan, zij haar ouders heeft verteld dat ik haar heb neergeslagen en verder heeft zij niks over haar vreemdgaan verteld.
      Ergens in maart kwam er een jongen naar mij toe, waar ik regelmatig contact mee had.
      Hij moest mij wat opbiechten, en liet mij de gesprekken zien die tussen hem en haar zijn gecorrespondeerd, dit is gebeurd tijdens mijn verblijf in Amerika. Nummer 2 waar ze mee is vreemd gegaan, en enkele weken later volgende nummer 3.

      Ik heb er heel erg lang last van gehad en tot de dag van vandaag mij nog steeds de schuld hiervan gegeven. Ik kon en wilde het destijds niet geloven en nu moet ik eraan geloven.

      Ik ben nu weer in Amerika, waarbij mij werd gevraagd op dat summer camp waar mijn vriendin was, ik moest hierdoor ineens aan vorig jaar denken, aan de periode dat ik het ontzettend moeilijk had, waarin zij gewoon de keuze maakt en vreemd gaat.
      Ik voel mij op dit moment absoluut klote. De gevoelens die ik destijds had toen ik erachter kwam, komen beetje terug, ik voel mij gewoon vernedert, bezeikt, genaaid, bekloot, noem het maar op.

      Ik kreeg steeds te horen thuis dat ik de eer aan mijzelf heb gehouden, maar dit heeft mij heel erg veel pijn gedaan, dit heeft mij gebroken en ook weer een flinke stap terug in mijn problemen met het depressief zijn gezet.
      Niemand kon mij ermee helpen of advies geven, niemand om mij heen kon dat.
      Voor mij was het tasten in het duister, wie geloof je en wat is de waarheid, iets waar je nooit achter zal komen.

      Ik ben er nu wel over heen, echter blijft er 1 vraag hangen waarmee ik mijzelf kloot.

      WAAROM?????

      Ik heb aan mijzelf en mijn vrienden eens gevraagd of het verstandig is of ik eens met haar ga praten en het gewoon vraag.
      Antwoord krijg ik er toch niet op. En ik laat het hier ook bij

      Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb kunnen doen, het voelt voor mij ook als een opluchting aan.
      Mijn excuses voor de taal fouten.
      Eventuele vragen hoor ik graag en zal proberen die te beantwoorden.
      Als iemand advies heeft of een soort gelijke situatie heeft meegemaakt, laat wat weten.

    1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
    Reageer op: Nog steeds pijnlijk
    Mijn informatie: