Na meer dan een jaar er nog steeds geen niet overheen -001-11-30T00:00:00+00:00

Home Vreemdgaan forum Vraag het onze expert Na meer dan een jaar er nog steeds geen niet overheen

6 berichten aan het bekijken - 1 tot 6 (van in totaal 6)
  • Auteur
    Berichten
  • patrick
    Sleutelbeheerder
      Post count: 229

      Makkelijker gezegd dan gedaan. We hebben een kind samen..

      Anoniem
        Post count: 0

        Hallo,

        Na lang hiermee te hebben gezeten heb ik toch het gevoel dat ik mijn verhaal kwijt moet. Ik ben vandaag voor het eerst gaan googelen naar anderen met dezelfde ervaring als mij, maar helaas weinig te vinden.
        Ik zal jullie mijn verhaal vertellen.

        Mijn vriendin en ik zijn nu bijna 4 jaar samen. Wonen bijna 3 jaar samen. Meteen vanaf het begin ging ze vreemd met haar ex, zogenaamd om het af te sluiten. Dit heb ik haar vergeven.

        In de periode daarna is ze naar mijn weten nooit fysiek vreemd gegaan, maar wel met anderen in contact gebleven via internet en sms’en. Hier ben ik achteraf altijd pas achter gekomen, en steeds heb ik haar vergeven.

        Na 2,5 jaar was ik zelf erg in de war en heb ik haar verteld dat ik onze relatie een pauze wou inlassen om dingen op een rij te krijgen voor mezelf. We bleven echter wel gewoon samen. Dit was net voor onze vakantie, maar die hadden we al gepland. In deze vakantie is ze weer fysiek vreemd gegaan, terwijl ze mij vertelde dat ze naar familie ging. Ook hier kwam ik acheraf pas weer achter.

        Een paar weken na de vakantie kwam ik erachter dat ze vlak voor de vakantie fysiek is vreemdgegaan met een jongen waar ik altijd een hekel aan heb gehad. Als reden zei ze dat ze dacht dat ik niet meer met haar samen wou komen en ze wraak wou nemen dat ik een pauze in had gelast.

        Ik heb het na dit incident uit gemaakt, maar omdat we samen wonen kon ik niet binnen een paar weken ergens terecht. Enkele weken nadat ik erachter kwam van de laatste keer bleek dat ze zwanger was. Ik heb besloten bij haar te blijven, vooral voor ons kindje. Ik weet niet 100% zeker dat het mijn kind is, maar ze zegt nooit seks te hebben gehad met de ander, alleen met mij. En ik heb haar hierop gelooft. Eerlijk gezegd maakt het me nu ook niets meer uit, omdat ik heel erg veel van de kleine hou. Al blijft af en toe wel de twijfel daar.

        Nu, anderhalf jaar later ben in nog steeds bij haar. Ze is veranderd en laat zien dat ze van me houd. We hebben een mooi jongetje van 7 maanden oud. Ze is altijd open over wat ze doet, en ik kan overal bij (e-mail, smsjes etc) maar ik kan het niet achter me laten wat is gebeurt. Ze probeert te laten zien dat ze niet meer vreemd gaat en probeert alles goed te doen.

        Het liefst pak ik mijn spullen en ga ik weg, omdat ik nog steeds erg boos en verdrietig ben. Maar aan de andere kant hou in ontzettend veel van haar en wil ik erg graag bij haar blijven. Ze is mijn eerste liefde en we hebben een kindje samen. Alles achter me laten is erg moeilijk, omdat er zo veel is gebeurt.

        Ik ben heel erg in tweestrijd en weet niet wat ik moet doen. Moet ik bij haar blijven, en blijft dit gevoel voor altijd aan me knagen? Of kan ik beter bij haar weg gaan?

        Anoniem
          Post count: 0

          Weggaan! Je weet niet of ze te vertrouwen is toch?

          Anoniem
            Post count: 0

            Ik weet hoe jij je voelt, ook valt het vergeleken met jouw situatie, eigenlijk in het niets. Maar het komt er op neer, dat mijn vriend mij ook heeft bedrogen (we zijn inmiddels 12 jaar samen). Uitelkaar gaan, doe je idd ook niet zomaar, zeker niet als er kinderen zijn. Je houdt van je partner en al helemaal van de kleine, dat wil je niet zomaar opgeven. Vergeten zul je het nooit, maar als zij bewijst dat jij de enige ware bent, maak er samen met jullie kleine verder een mooi leven van!! Ik weet het, het gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Mijn vriend en ik praten veel en hij doet ontzettend zijn best voor mij. Hij laat zien, dat ik zijn grote liefde ben en dat wat hij heeft gedaan, puur nieuwschierigheid was en absoluut niets voor haar voelde en niet tot haar aangetrokken voelde. Ik was trouwens net zwanger van onze tweede, dus toen erg gelukkig!!! Tot ik er achter kwam natuurlijk. Ik had berichtjes en foto’s van haar gevonden. Ze hebben welliswaar geen volledige fysieke intimiteit gehad, maar voor de helft is al erg genoeg!!! Ik denk er elke dag aan, al wil ik het niet. Ik heb nog altijd heel veel vragen. Ben nog erg emotioneel, zoals vele huilbuien, letterlijk pijn van verdriet (pijn op de borst, hoofdpijn), zenuwachtig, niet kunnen eten of slapen. Ik heb geen hulp gezocht, omdat ik me schaam wat mij is overkomen. Ik schreef het maar van me af, om het te kunnen verwerken. Laatst heb ik haar een paar berichtjes gestuurd, ik vond dat zij moest weten, wat hun hadden aangericht en wat ik van haar vond. En een paar foto’s van haar teruggestuurd, die zij naar mijn vriend had gestuurd. Waarop zij terug reageerde, dat ik zielig was en nog wat andere dingen, maar dat deed me gelukkig helemaal niks. Na het terug sturen van de foto’s was het boek met haar, voor mij gesloten en kon ik eindelijk verder. Tot ik een sms van haar vriend kreeg, dat ik moest stoppen, anders gingen hun jurische stappen ondernemen, op last van bedreiging en stalking. Hier ben ik helemaal onderste boven van!!!! Er staat geen enkele dreigement in mijn bericht, ik hou niet van dreigementen!! En 6 berichtjes, inclusief de foto’s in een tijdsbestek van een uur, is dat stalken? Nu doen hun alsof het allemaal mijn schuld is. Mag zij dan wel mijn vriend versieren, verleiden, intieme berichtjes en foto’s sturen, mee naar huis nemen en aan hem zitten? Wat mag ik dan?

            Anoniem
              Post count: 0

              Get a life! Stel je niet aan!
              Ze is open toch? Je houdt van haar? Verstik haar dan niet. Laat het los en geniet van elkaar en van jullie kindje. Life’s too short!!

              Anoniem
                Post count: 0

                Oeps, ik schrik van het berichtje hierboven….. Get a life????? Stel je niet aan????? Wie moet zich niet aanstellen?
                @Broken, ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Maar ik zou wel willen weten of het mijn kind is! Dat blijft toch aan je vreten? Ik zit nu zelf net in de situatie dat ik er achter ben gekomen dat ik word bedrogen door mijn man. We zijn dit jaar 10 jaar getrouwd, 2 kinderen. Het ging al langer niet `goed` in onze relatie; dat gevoel had hij tenminste. Dat was het enige waar hij uiteindelijk open over was! Na deze bekentenis kwam ik er zelf achter dat hij een ander had. Eerst zou het alleen geweest zijn dat ze uit eten waren geweest, maar later bekende hij ook gezoend te hebben en nadat ik condooms vond en er specifiek naar vroeg kwam er uit dat hij ook met haar (ook getrouwd en twee kinderen!!!! en zijn baas!!!!) naar bed was geweest. Oooooh en ook niet maar 1 x!!!! G-dverd-mme wat was ik laaiend!
                Ik zit ook in een enorme tweestrijd; wil ik verder met iemand die in staat is om een ander zo te bedriegen, voor te liegen, respectloos te behandelen? Ook al gaat het niet goed in een relatie, dit doe je niet. Praat er eerst over, beeindig de relatie, doe iets, maar dit……..
                Anderen zeggen tegen je, ik had hem het huis uitgegooid! Toch met twee kinderen doe je dat niet zomaar! Niet om de kinderen, maar je wilt ze er niet meteen bij betrekken! Onzekerheid, wat gaat er gebueren als je uit elkaar gaat; financieel, kinderen, etc. Wil ik er nog voor knokken? Mijn man zegt keihard tegen me dat hij er geen spijt van heeft, wel dat hij me zoveel pijn doet….. Ja duhhhuh. Hij weet niet wat hij nu verder wil; met mij, alleen of met haar? Als ik al verder wil is mijn grote vraag:
                hoe kan ik dit in godsnaam een plekje geven?
                hoe krijg ik dat vertrouwen weer een beetje terug?
                blijf ik bij intiem contact niet denken….deeed hij dit ook met haar?
                Als ik in mijn vingers kon knippen, zat ik alleen met mijn lieve kids in mijn huisje hier en zoekt hij het maar uit! Dit verdien ik niet.
                Toch gaan we therapie proberen. Nou ja, ik vond dat hij eerst alleen moest gaan. Hoe kan je in therapie samen als je beiden een ander doel voor ogen hebt? Ik werken aan het herstel van de relatie en hij om er achter te komen wat hij wil? Dat kan toch niet? Dus nu gaat hij eerst alleen.

                @Jes80, wat kan ik me voorstellen dat je haar berichtjes hebt gestuurd! Dat zou ik ook zó ontzettend graag doen! Een kaart met daarop……
                bedankt! Bedankt voor het kapot maken van twee gezinnen en 4 kindjes ongelukkig maken! Misschien kan je me helpen… Als jullie zo volwassen waren om deze actie te ondernemen misschien kan je me dan ook vertellen hoe ik mijn kindjes ga vertellen dat papa misschien niet meer bij ons blijft wonen?
                Ik snap heel goed dat je de ander ook wilt laten weten hoe je erover denkt! Of het altijd slim is, is wat anders…..maar kom op zeg!

                Het lijkt allemaal 1 boze droom…..

              6 berichten aan het bekijken - 1 tot 6 (van in totaal 6)
              Reageer op: Na meer dan een jaar er nog steeds geen niet overheen
              Mijn informatie: