Na 20 jaar een gebroken hart! Wat nu? Help! -001-11-30T00:00:00+00:00

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen Na 20 jaar een gebroken hart! Wat nu? Help!

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 28)
  • Auteur
    Berichten
  • patrick
    Sleutelbeheerder
      Post count: 229

      Een heel verhaal komt er op je af als je dit gaat lezen, maar voor een goede beeldvorming heb ik alles opgeschreven wat in me opkwam. En nog is dit een beknopte versie…

      Een stukje voorgeschiedenis… We hebben elkaar ontmoet op de middelbare school en kregen verkering toen we 14 jaar waren. Op ons 16e zijn we 2 maanden uitelkaar geweest omdat ik verliefd was op iemand anders (heb het bespreekbaar gemaakt en heb nooit iets met haar gedaan tijdens onze relatie, pas toen het uit was). Daarna weer dichterbij elkaar gekomen en zetten we onze relatie voort. Op ons 17e overleed haar moeder na een lang ziekbed aan leukemie. Ook dit heeft ons weer enorm dicht bij elkaar gebracht. Toen we 18 waren zijn we gaan samenwonen. Alles ging prima “huisje, boompje en nog geen beestje.. 😉 op ons 23e hebben we een huis gekocht en zijn we getrouwd. Ik ben in mijn jeugd tot aan nu een aantal keren in behandeling geweest voor dwanggedachten/stemmen en posttraumatische stress (mijn vriendinnetje overleed op haar 12e , na 3 jaar verkering, aan een verkeersongeluk). Ik heb m’n jeugd dus vanaf mijn 14e kunnen delen met mijn huidige partner. We weten dus een hele hoop van elkaar, hebben samen erg veel meegemaakt, hebben vele dalen overwonnen en hebben dus een enorme band. Inmiddels hebben we 2 schatten van kinderen en heb ik een eigen zaak (in de muziek) en is mijn partner ook vol met haar carrière bezig. We hebben hier goed over gepraat, want das best druk allemaal. We hebben besloten dat ik een stapje terug deed en ik meer voor de kids ging zorgen (ik was als zelfstandige immers wat flexibeler). Inmiddels zijn we allebei 33 en zijn we dus bijna 20 jaar bij elkaar!
      Wat is nu het geval…;
      Sinds 2 jaar doet mijn vrouw een studie voor directeur (basisonderwijs). Hier rijdt ze iedere week met een studiegenoot mee. Na een tijdje vroeg ik wel eens wat voor een gesprekken ze hadden, want op een gegeven moment heb je het niet alleen maar over studie en werk, toch?… Antwoord was echter; :’we praten alleen over studie en werk”. Ik moet zeggen dat ik wel wat gezonde jaloezie heb en het liet me dus niet los. We hebben een gesprek gehad, waarbij ik vertelde dat ik haar niks wil verbieden, maar haar wel waarschuwde voor het feit dat je na een langere tijd misschien meer voor iemand gaat voelen…. Mijn vrouw is de goedheid zelve en vertrouwen staat heel hoog in het vaandel bij haar. Ik heb het zelf al eens meegemaakt in onze relatie, dat ik ook een collega had, waarbij ik niet zeker wist of ik nou verliefd werd… Ik heb dit toen direct besproken met m’n partner en kwam tot de conclusie dat het gewoon een collega was waarmee ik goede gesprekken kon hebben. Maar goed er was niks meer dan alleen een studiegenoot.
      Na een tijdje begonnen mijn vrouw en die studiegenoot ook contact te hebben buiten de studie om (via telefoon, email etc, niet “live”, voor zover ik weet althans). Ik ben op een gegeven moment niet netjes geweest en heb in haar telefoon gekeken. Het wantrouwen werd me te veel en iedere keer zei ze dat er echt niks meer was dan alleen gesprekken over de studie. Het tegendeel bleek echter waar. Dat maakte ik op uit haar telefoon (whatapp). We hebben toen een goed gesprek gehad hierover en ze vertelde dat hij wel iets meer was dan alleen een carpooler… Ze konden erg goed met elkaar praten en hij voelde als een soort maatje. Ok ff slikken, maar ik dacht daar is niks mis mee, maar toch heb ik recht in haar ogen gevraagd of er niet iets meer was… Haar antwoord was, toen ze me recht in de ogen aankeek: “Nee, er is niks meer tussen ons, je kunt me volledig vertrouwen”. Het onderbuikgevoel bleef aan me knagen en zo hebben we tientalle gesprekken hierover gehad en steeds het antwoord dat er niks meer was… Mijn waanzin hield maar niet op en heb regelmatig in haar telefoon gekeken en op haar iPad. Ik zag dat er veel berichten waren verwijdert aan/van hem. Ze hadden “blijkbaar” geen whatsapp contact, want zijn geschiedenis was leeg. Het was me nu duidelijk… Er gebeuren dingen die ik niet mag weten… Maar uit gesprekken kreeg ik de waarheid niet naar boven, zelfs niet als ik zei: ”Zeg het nou gewoon, dan kunnen we er over praten, dit is niet het einde van de wereld als jullie iets meer voelen voor elkaar”. Maar wederom geen bekentenis…

      Inmiddels dacht ik dat ik gek aan het worden was (helemaal gezien mijn verleden). Op een avond heb ik op haar iPad een email gelezen over een afspraak die ze had met haar docent (das dus niet die studiegenoot, maar iemand anders). Ik zag dat ze op een carpoolplaats zouden afspreken om vervolgens 2,5 uur te gaan wandelen om de afgelopen 2 studiejaren te bespreken. Op een gegeven moment vertelde ze mij dat ze die afspraak had, alleen vertelde ze dat ze dat in een restaurant zou hebben… Toen had ik dus “bewijs” dat ze loog (dat ze kon liegen tegen mij). In al mijn waanzin heb ik een opnamerecorder gekocht om thuis te kunnen afluisteren (ik wist namelijk dat ze veel telefoongesprekken had als ik aan het optreden was met de band). Ik ben op die ochtend naar die carpoolplaats gereden om op de uitkijk te staan.. En ja hoor, daar kwam ze aanrijden en hij stapte in. Op dat moment ging mijn hart tekeer!!…. Ik dacht dus dat ze met 2 mannen een affaire zou hebben….??!!… Die middag heb ik haar geconfronteerd met het geheel… Even moest ze erom lachen, omdat ze echt niks met die docent heeft gedaan. “We hebben alleen gepraat”… Op dat moment ging er van alles door mijn hoofd… Ze had het me niet verteld wat ze ging doen, omdat ze “wist” dat ik dat misschien lastig zou vinden…. (die gezonde jaloezie). Na dit enigszins te hebben uitgesproken heb ik haar nogmaals gezegd dat ik dat hele gedoe met die studiegenoot ook niet vertrouw… Al die berichten die verwijderd zijn etc. etc. Ik heb haar toen de kans gegeven om het te zeggen, maar haar antwoord was net als alle andere antwoorden… “er is niks, je kunt me vertrouwen”….

      De volgende dag had ik 2 optredens (overdag en ’s avonds) ik heb toen het opname apparaat in huis gepland (waar was ik mee bezig dacht ik!…). toen ik enigszins vermoeid thuiskwam rond 03.00 heb ik die opname beluistert (10 uur opname materiaal). Maar goed, omdat ik in de muziek zit en een studio heb, kon ik snel alle stukken beluisteren wanneer er echt iets werd gezegd… Ik hoorde nog een gesprek met haar en de buurvrouw, waar ze nog eens benoemde dat ze nooit vreemd zou kunnen gaan… Op een gegeven moment kwam ze beneden en zag mij met een hoofdtelefoon op.. Ik zei dat ik muziek aan het luisteren was.. ze kwam naast me zitten en ik kon dus niet verder luisteren. Ze had denk ik al door dat er iets niet helemaal lekker zat… Ik ben gaan douchen en zei dat ik nog iets moest doen beneden. Ik heb daar een telefoongesprek opgevangen waarbij ik op een gegeven moment hoorde: “Ja, heb ik ook nog gelogen tegen de buurvrouw”, … “ik moet me concentreren op het gesprek met die docent, want daar is niks gebeurd en dat is een mooie afleiding”, .. “de komende tijd moeten we misschien minder contact op de ipad en whatsapp hebben en ik zal mijn telefoon niet meer naast m’n bed doen als mijn man weg is….” De grond zakte onder mijn voeten vandaan…. 20 jaar relatie zag ik in een vogelvlucht verdwijnen, mijn meisje was niet meer mijn meisje (we waren immers 14 toen we wat kregen)… Wat een leugen! Het ongeloof was enorm… Ik heb haar direct naar beneden geroepen en gezegd dat ik alles wist want ik had haar opgenomen… ze gaf toe dat ze hadden gezoend en dat dit zo’n half jaartje speelde… Echt ongelofelijk om te horen… Een half jaar?!… Weer gaf mijn onderbuik een gevoel dat dit niet alles was. Ik heb haar gevraagd of ze met elkaar naar bed zijn geweest. Ze zei, dat dit niet zo was. Het is alleen bij zoenen gebleven. Dit heb ik denk ik zo’n 3 a 4 keer gevraagd en mijn gevoel ging niet weg… Toen zei ik:” Ok, je hebt nu nog 1 kans om alles te vertellen, als je dat doet, dan kunnen we verder praten, maar als ik merk dat je achteraf hebt gelogen, dan zet ik direct een punt achter ons huwelijk”… En ja hoor…. Ze staarde voor zich uit… Ik wist genoeg. Ik heb het haar nog wel laten zeggen, want ik moest het zeker weten. Ze zijn 1x met elkaar naar bed geweest (geen gemeenschap, alleen bij elkaar gedaan…). Mijn plaatje en gevoelens waren compleet.. Alles wat ik al dachte kwam uit. Ze had mijn vertrouwen weggenomen, mijn hart gebroken en “dat meisje” die ik vanaf mijn 14e kende was aangeraakt door iemand anders…. Tot op het laatste moment bleef ze dus liegen over wat er gebeurt is.
      Het gevoel dat wij de enige waren voor elkaar was in 1 klap weg… Ik heb niet echt een antwoord kunnen krijgen op het waarom. Na een tal van gesprekken werd wel duidelijk, dat ze op een gegeven moment gewandeld hebben en daarna gezoend. Ze zocht die spanning op, want ze had immers nog nooit met iemand anders gezoend.
      Maar wat me heel erg bezig houdt is dat ze gewoon hebben gepland om seks te hebben met elkaar. Al die woensdagen zoenden voor of na de cursus wat met elkaar, maar er was een cursus bij die later begon… Het was een dag als alle anderen. We stonden met de kids op en ontbeten samen en rond 08.00 belde hij aan om haar op te halen. Zoals altijd kwam hij nog even binnen voor een praatje met mij en/of de kids en ik bracht de kids naar school en zij reden weg naar de cursus… Tenminste dat dacht ik. Omdat ze die dag later begonnen, hadden ze besloten om terug te rijden naar zijn huis. En voor alle duidelijkheid, hij heeft dus ook een vrouw en 2 kinderen!!… In hun huis, op hun bed, hebben ze dus seks gehad, gepland! Dit voelt voor mij zo smerig en vol bedrog. Ik heb daar geen woorden voor…
      Ik ben helemaal uitgeput en terneergeslagen. Ik ben van ellende 2x flauw gevallen en ik weet niet meer wat ik voel en denk… Ik hou zielsveel van haar en alles wat we hebben opgebouwd kan ik niet zomaar laten gaan (getrouwd, huis, 2 kids en 20 jaar samen!). Dat gooi je niet zomaar over boord. Maar die leugens, bedrog en met je volle bewustzijn mij bedriegen met een ander doet me zo erg veel pijn dat ik niet weet of ik bij haar kan blijven…
      Zij en haar studie genoot willen graag met hun eigen partner verder en niet met elkaar. Dat betekent dus dat ze met mij verder wil. Ze houdt ook vreselijk veel van mij en is ook helemaal kapot van zichzelf en ze snapt niet wat haar bezielde… Ik ben nog 2 dagen thuis geweest, maar daar kan ik niet nadenken… Als ik bij haar ben heb ik te veel prikkels (ik heb immers al 20 jaar iets met haar). Ik heb dus besloten even uit huis te gaan. Ik zit nu in een hotel om na te denken, veel wandelen etc. etc. Mijn werk moet gewoon doorgaan, want ik wil mijn eigen bedrijf er ook niet nog eens door kwijtraken. Ik zoek dus wat afleiding in mijn werk.
      Maar na een aantal dagen zit ik met het volgende dilemma…; Mijn gevoel zegt dat ik bij haar weg moet gaan (het wantrouwen, bedrog, leugens etc is groter dan mijn houden van), maar mijn verstand zegt dat ik moet blijven (kids, eigen huis etc etc). Ik weet echt niet wat ik ermee aan moet. Misschien is het ook te vroeg om al een antwoord te hebben… volgende week gaan we samen naar mijn Psycholoog om e.e.a. te bespreken en allicht dat ze ons kan doorsturen voor relatie therapie…
      Al die leugens (keer op keer) en plannetjes tegen mij, het bedrog (de seks) vallen me zoooo zwaar. Het vertrouwen is helemaal weg.
      Tot vandaag geloof ik nog niet dat ze alles heeft verteld
      9om de “schade” te beperken) Mijn mannelijkheid is weg, alle herinneringen pfffff ik weet het gewoon niet meer… Hoe kan ik haar ooit nog vertrouwen en hoe kan ik nog seks hebben met haar, terwijl er iemand op plekken is geweest waar alleen ik was geweest… Ik weet niet meer wat ik moet doen, vandaar een poging op dit forum. Hopelijk kan ik er wat advies uit halen… (maar kom niet met advies als: dumpen die bitch oid… Das te makkelijk…).
      Alle hulp en advies is welkom. Bedankt!

      Een gebroken man en liefhebbende vader van 2 kinderen.

      Anoniem
        Post count: 0

        Nondeju,man!!
        Het lijkt bijna of ik mijn eigen verhaal aan het lezen ben! Gisteren morgen erachtergekomen dat mijn vrouw vreemd gaat!
        Nu bijna een jaar, ze zegt dat ze het maar 2x gedaan hebben.
        Ik ken ze nu bijna 18 jaar ( waarvan 15 getrouwd), ook 2 kinderen,eigen huis etc.
        Bij haar was het een medecursist op een cursus in Nijmegen.(zegt ze)ik heb mijn twijfels hierover en ben bang dat het iemand is die ik ken !
        Gisterenmorgen ook toevallig op haar GSM gekeken bij whatsapp en jawel hoor de meest geile verhalen naar elkaar toe gestuurd,ook ik zakte door de grond en heb haar ook uit bed gehaald en uit gemaakt voor alles wat niet mooi is.
        Nu zegt ze dat ze gruwelijk veel spijt heeft en met mij verder wil,en er alles aan wil doen om ” ons” huwelijk nog te laten slagen.
        Maarja, het vertrouwen is kompleet weg en ik zit gruwelijk in tweestrijd met mezelf.
        Aan de ene kant wil ik haar hetzelfde gevoel geven als ze mij nu heeftgegeven (wat schiet ik daar mee op ?)
        Aan de andere kant ,dan heb ik niks meer.huis verkopen, kinderen om de week zien,weer van vooraf aan beginnen,nieuwe relatie opbouwen!!
        Ben nu 42 jaar, zit daar nu niet echt op te wachten maar ik weet het ook niet meer.
        Het is ook pas 1 dag geleden nu, ben nog steeds gruwelijk kwaad op haar en kan ook niet helder denken.
        Ook ik moet er nu niiet aan denken om ooit nog sex met haar te hebben of ooit nog intiem te zijn of zelfs ook maar te kussen !!!!!
        Laat ze nu eerst maar eens de waarheid vertellen en de hele waarheid anders komt het vertrouwen nooit meer terug.
        Maar waarom zou ik er nog energie insteken, alleen om het vertrouwde niet te verliezen???
        Zoals je ziet ook ik weet het niet, maar je bent niet de enige.
        Succes met het verwerken !!!!
        Een lotgenoot.

        Anoniem
          Post count: 0

          Hier de andere kan van het verhaal. Ik ben zelf vreemdgegaan net als jouw vrouw. Ook na 23 jaren huwelijk, maar dan wel zonder kinderen.
          Ik wil even vertellen, dat er ook een andere kant aan de zaak zit. Waar iets fout gaat, is er altijd schuld van 2 kanten. Misschien geef jij misschien niet genoeg tijd meer aan haar. Misschien heeft ze het idee niet meer gewaardeerd te worden. Misschien is de sec iedere keer hetzelfde. Misschien heeft ze wensen op seksgebied, die jij niet wilt bieden. Er kunnen 100-den redenen zijn, maar er is altijd een reden dat iemand vreemd gaat. Probeer daar eens over te denken.

          Dan is er altijd die belachelijke monogamie discussie. Er zijn misschien mensen voor wie dit werkt, maar ik denk persoonlijk dat de meeste mensen wel fantasieën hebben over seks met eens iemand anders. Je eet toch ook niet iedere dag hetzelfde. Dat onze maatschappij het ons leert, dat je maar met 1 persoon seks ‘mag’ hebben, dat is vaak de oorzaak van het probleem. Ik raad dan ook aan om hier eens over na te denken. Wat maakt het nu eenmaal uit, dat jouw vrouw eens met een ander seks heeft? Ze wordt er niet slechter van. Jij wordt er zeker niet minder man van en niemand lijdt er onder. Vraag liever je vrouw eens waarom ze het doet zonder daar kwaad over te worden. 9 van de 10 keer mist ze het avontuur.

          In plaats van meteen maar de relatie op te geven kun je het misschien eens hebben om zelf ook eens seks te hebben met iemand anders. Je gaat mij niet vertellen, dat je daar nog nooit over gefantaseerd hebt. (Wees eerlijk) Misschien is het zelfs mogelijk om samen met een ander stel te seksen. Dan krijgt iedereen een goede ervaring.

          Als jullie hier eerder over hadden kunnen praten, was jouw vrouw misschien wel helemaal niet vreemd gegaan. Probeer in ieder geval die gedachte uit je hoofd te zetten, dat het hoort maar met 1 persoon te seksen. Wat verandert er nu aan je partner als die seks heeft met iemand anders. Helemaal niets.

          Mijn man en ik hebben hierover gepraat. Ik geniet als hij eens plezier heeft met een andere vrouw en ik mag af en toe seksen met een andere man. Soms ben ik er bij als hij met een andere vrouw is en soms niet. Ik hou daarom misschien wel dubbel zoveel van hem als anderen. Ik wordt ook niet verliefd op andere mannen want afwisseling in seks is er genoeg.

          Laat je s.v.p. niet leiden door die belachelijk conventie van monogamie. Dat is de oorzaak van een heleboel ellende en een hoop ongelukkige huwelijke.

          Geef toe, jullie waren 14 toen jullie elkaar leerden kennen. Dan moet de gedachte er toch een keer komen en ga je jezelf afvragen hoe seks met iemand anders is. Heel normaal lijkt me. Dat is precies met jouw vrouw gebeurd denk ik.

          Ik hoop, dat dit je een beetje helpt. Denk er eens over na en wees eerlijk. Geef die vrouw niet op. Dat wilt ze waarschijnlijk ook helemaal niet. Wees eerlijk en jullie kunnen nog een hele nieuwe wereld samen ontdekken.

          Anoniem
            Post count: 0

            Hallo gebroken hart,

            Ik weet precies wat je doormaakt, ik ben er een jaar geleden ook achter gekomen dat mijn vent (20 jaar relatie) me bedroog. Op het moment dat ik hem er mee confronteerde heeft hij het wel meteen toegegeven dus in die zin heeft hij niet glashard gelogen maar het ging allemaal stiekem en achter mijn rug om dus het vertrouwen hier is ook compleet weg. Ik ben nog wel bij hem, we hebben ook twee kleine kinderen maar het is nog steeds iedere dag moeilijk. Voor een buitenstaander is dit niet te begrijpen, er wordt al snel gedacht van je blijft dus accepteer het maar maar heel de situatie zit veel moeilijker in elkaar. Als wij geen kinderen hadden gehad ( had mijn man wellicht ook niet voor mij gekozen)was ik allang weggeweest maar dat is niet, mijn man gaf al meteen aan met mij verder te willen dus heb ik toch naar de kinderen een schuldgevoel als ik het bijltje er bij neer gooi en wil scheiden, moet ik het toch niet proberen, zou het toch niet beter worden na verloop van tijd?! Waarom heeft hij het gedaan, natuurlijk sluipt er sleur in een lange relatie, natuurlijk loop je aan elkaar voorbij maar er kunnen ook dingen besproken worden alvorens je meteen ergens in te storten. Ik heb dit nooit gewild en mijn man achteraf ook niet maar we zullen er mee moeten dealen n dat is verdomd moeilijk. Het lijkt in onze situatie ook wel alsof er geen verbetering in zit dus hoe lang dat vol te houden is is maar de vraag! Van de andere kant, ik kan vandaag weg maar ook nog altijd volgende week dus we hoeven niets te overhaasten en kunnen een weloverwogen beslissing nemen. Ik zou willen dat ik je een beter verhaal kon vertellen maar het heeft in ieder geval tijd nodig en je ondergaat een soort rouwproces, je neemt afscheid van wat er was ( wat je dacht dat er was) en zult het moeten doen met hetgeen het nu is. Wat de voorganger beschreef dit is goed als je zo in een relatie zit maar als je er van uitgaat dat je onvoorwaardelijk voor elkaar gaat valt zoiets rauw op je dak. Ik heb wel het idee dat mannen er soms net iets gemakkelijker mee om kunnen gaan dan vrouwen dus dat wens ik je toe. Heel veel sterkte!!

            Anoniem
              Post count: 0

              Hoi allemaal,
              Bedankt voor jullie reacties.
              Ik heb mijn bericht geschreven toen ik het net een paar dagen had ontdekt… Nu ik het teruglees na 4 maanden kan ik gelukkig wat dingen relativeren, echter ben ik nog iedere minuut van de dag aan het worstelen met het gebeuren. Ik merk dat mijn “dagelijks” leven er nu wel onder lijdt en dat moet niet vreselijk lang duren…. Het vertrouwen is compleet weg en ik moet zeggen dat het heeeeeel langzaam terugkomt, maar soms heb ik m’n momenten dat ik niet weet waar ik het moet zoeken. We zijn inmiddels in relatie therapie en het gaat enorm op en neer. We hebben fijne momenten, maar soms vliegt het me enorm aan en kan ik niet bij haar zijn, hoewel ik ook wel weer troost bij haar wil zoeken. Erg dubbel allemaal. De tijd zal leren hoe alles verloopt. Ik wil er in ieder geval wel weer voor gaan, hoe moeilijk dat ook is. Ik weet alleen niet of dat gaat lukken, dat zal de tijd leren. Mocht het na een jaar of jaren toch niet lukken, dan kunnen we alsnog besluiten om uit elkaar te gaan. Al met al weet ik nu dus niet of ik het kan accepteren en haar kan vergeven en of ik er kan mee leven samen met haar….

              @Lotgenoot; ik voel met je mee en begrijp al je gevoelens die je zegt. Helaas moet je door een enorm rouwproces of je kiest ervoor om uit elkaar te gaan, echter wat heb je dan (nog)… Tijd zal dus leren wat er gaat gebeuren. Als je iets wilt volg dan je hart. Veel sterkte en wijsheid gewenst.
              @”andere kant van het verhaal”… Ik begrijp je verhaal en heb ook respect voor hoe je met de situatie omgaat. Ik ben zelf ook best ruimdenkend en over meerdere partners kun je het best hebben. Maar voor het het vreemdgaan en bedriegen is geen excuus. Het is een bewuste keuze die je zelf maakt. Ik heb zelf ook vaak genoeg de “kans” gehad om het te doen, maar heb altijd m’n vrouw en mezelf gerespecteerd. Meerdere partners in een relatie in goed overleg met elkaar is prima als je het beide wilt, maar bedriegen en vertrouwen schenden kan gewoon niet!
              @ikook; Ook weer heel erg om te lezen hoe die dingen gaan. Ik leef met je mee! Ik kan me helemaal vinden in je verhaal en zo sta ik er ook bijna in. De tijd zal het leren. Overigens hoor ik denk ik niet bij “die mannen” die er makkelijker mee om kunnen gaan…. Ik ben echt helemaal stuk ervan… Ik geef niet op, maar als het echt niet lukt, dan lukt het gewoon niet. We verdienen ook ons eigen geluk en niemand heeft er wat aan als er alleen maar spanning en ruzie is, zeker niet de kids. Je verhaal trekt me trouwens enorm aan, zou er wel wat over door willen praten, maar ik weet niet hoe dat kan op dit forum… Ik wens je heel veel sterkte toe!

              Anoniem
                Post count: 0

                Hallo gebroken hart, ik heb ondertussen gemerkt dat het goed is om het van je af te schrijven en dat lotgenoten toch beter beseffen wat het inhoud, een buitenstaander kan zich niet voorstellen wat dit alles met je doet. Heb even weinig tijd maar wilde nog wel even reageren. Wat je schrijft is zo herkenbaar, ook ik moet het idee hebben dat ik er alles aan heb gedaan maar werkt het (niet meer) dan houdt het op een gegeven moment op, dan ben ik toch echt genoodzaakt om voor mezelf te kiezen. Het is trouwens niet de bedoeling dat ik alle mannen over een kam scheer maar ik wilde je wat hoop geven dat dat soms lijkt en dat dat misschien bij jou ook het geval zou zijn maar als ik het zo lees sta je er precies hetzelfde in als ik. Je kan me in ieder geval via dit forum op de hoogte houden en vragen mag altijd.

                Anoniem
                  Post count: 0

                  Bovenstaande kwam nog van mij af. Sterkte

                  Anoniem
                    Post count: 0

                    Ik wil met jullie delen dat ik sinds 3 weken op de hoogte ben van het feit dat mijn vrouw is vreemd gegaan met mijn zgn. beste vriend….ik kreeg dit te horen de dag nadat ik mijn werkgever had verteld dat ik op zoek ga naar een andere baan. Uiteraard wist mijn vrouw al lang dat ik het niet naar mijn zin had op mijn werk vandaar dit besluit ondanks de moeilijke economie. 3 kinderen waarvan 2 in de puberteit en 1 beginnend. Veel herkenbaar over wat jullie delen alleen zit ik met meerdere situaties; mijn vrouw die na 14 jaar ‘goed’ huwelijk vreemd gaat, een vriendschap die niet bestond en een werkgever die ondanks alle begrip de nodige druk uitoefent om mij er uit te krijgen terwijl ik nog geen andere baan heb. Voel me hopeloos en ben door de huisarts voor 2 weken arbeids ongeschikt verklaart. Alle tips zijn welkom hoe met bovenstaande om te gaan. ‘hopeloos’

                    Anoniem
                      Post count: 0

                      Jemig, weer zo’n erg verhaal erbij… vind het heel erg voor je en begrijp je hopeloosheid… Alles komt nu in 1 keer samen, werk en prive en vriendschap wat overhoop ligt. Erg pittig allemaal. Ik durf je hier bijna geen tips te geven, want weet zelf amper hoe ik er mee om moet gaan. Ik kan je wel vertellen hoe ik het nu doe… Ik heb besloten om (nog) niet weg te gaan bij mijn vrouw en het te proberen. We zijn in relatie therapie, maar dat werkt alleen als je er allebei voor wilt gaan. Ik weet dus niet hoe dat bij jouw vrouw zit. Meespeelt is ook nog of ze langdurig is vreemdgegaan of dat het een “slippertje” is (wat het natuurlijk niet minder erg maakt hoor). Als je zelf verder wilt (51% is al genoeg) en je vrouw ook dan is therapie zeker aan te raden. Daarna en nu ook al moet je veel met elkaar praten en je diepste gevoelens naar elkaar uitspreken hoe moeilijk die ook zijn. Dit doen wij ook en lucht enorm op. Probeer geen ruzie te maken! Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer die woede in toom te houden. We zijn steeds op zoek naar “werkbare” situtaties voor ons. Hoe krijg ik dat vertrouwen weer terug etc. … Op dit moment is dan er gewoon (nog) niet. Verder is de vraag of je wilt en kunt vergeven en het een plek te geven bij jezelf. Alleen dan kun je verder. Dit zal de tijd ook leren.
                      W.b.t. die vriend…. tja, ik begrijp als je hem iets aan zou willen doen, maar dat lost weinig op ben ik bang. Ik koster ook heel veel woede richting die vent die wat heeft gehad met mijn vrouw. Hij is ook doodleuk bij ons over de vloer geweest e.d. Het liefst zou ik hem een “lesje” leren. Wat ook helpt is daaraan te denken voordat je gaat slapen… Je zult dan zien dat je in je slaap en daadwerkelijk een lesje leert… allicht word je dan prettiger wakker. Ik zou persoonlijk die vriendschap per direct verbannen en vertel je gevoel maar aan hem en dat je hem nooit meer wil en kan zien… Maar dat is aan jou.
                      M.b.t. je werk…. das erg lastig… Het is wel goed om je op je werk te richten qua afleiding, maar ja, dan moet je wel leuk werk hebben… Je zou je nu ook kunnen storten op het vinden van een nieuwe baan, zodat je daar energie van krijgt. Want geloof me… Energie zul je echt nodig hebben om hier doorheen te komen.
                      Heel verhaal, maar ik hoop dat je er wat aan hebt.
                      Sterkte en wijsheid gewenst!

                      Anoniem
                        Post count: 0

                        Dank voor je reactie en excuses voor mijn late antwoord. In de tussentijd ben ik 2 weken van huis weg geweest om elkaar de ruimte te geven onze gedachten op een rij te zetten. Ik zit er aardig doorheen daar ik niet zonder mijn kinderen kan en ook nog steeds zielsveel van mijn vrouw houd. Ben nu weer thuis en heb vannacht op de bank geslapen… Reden is dat mijn vrouw zwelgt in haar liefdesverdriet en ik haar toch niet kan troosten. Zij is gisteren voor een infividueel gesprek naar de relatid therapeut geweest en daar heeft zij moeten aangeven waar wie staat in haar leven. Zoals ik het nu begrijp ben ik meer de ‘vader’ persoon waar zij zich geborgen voelt en die ‘vriend’ is de man van haar dromen… Ze heeft mij ook gezegd dat ze echt nig gek op hem is ook al hebben ze nu echt het contact verbroken (zegt zij). Ik moet morgen voor mijn 1e individuele gesprek en ben benieuwd wat daar uit komt. Op dit moment overheerst bij mij continu de angst om mijn vrouw te verliezen en ik ga er langzaam aan kapot. Ik moet sterk zijn voor mijn kids maar het is zo zwaar…..

                        Anoniem
                          Post count: 0

                          Inmiddels na weer 2 weken zorgen en verdriet ben ik tot de conclusie gekomen dat een scheiding de enige uitkomst is. Mijn vrouw houdt alleen nog van mij als de vader van haar kinderen en ziet mij als goede vriend. Verder houdt zij zich nog steeds vast aan foto’s van die loser waar ze verliefd op is geworden terwijl ze ook met mij in relatie therapie ging. Ik laat me niet meer langer kwetsen of voor de gek houden ook al voel ik nog steeds veel liefde voor deze vrouw. Mijn kinderen worden er alleen maar verder de dupe van en dat gaat niet gebeuren. Het gaat een (nog) zware tijd worden maar genoeg is genoeg.

                          Anoniem
                            Post count: 0

                            Sterkte!!

                            Anoniem
                              Post count: 0

                              Hoi,

                              Heel veel sterkte ik maak momenteel hetzelfde mee, voor de derde keer. Twee keer in de eerste relatie en nu in een tweede relatie weer.
                              Ik ben helemaal de weg kwijt…

                              Sterkte!!! Rdenise

                              Anoniem
                                Post count: 0

                                Mijn Verhaal,

                                Ik wil mijn verhaal kwijt en heb de stap genomen om dit op dit forum te plaatsen. Ik ben getrouwd geweest en heb uit dit huwelijk twee kinderen. Toen mijn zoon 3 maanden was ontdekte ik een sms op de telefoon van mijn man. Mijn wereld stortte letterlijk in. Ik vertrouwde hem namelijk helemaal. Ik stond bij het lezen van het berichtje te trillen op mijn benen. Hoe kon dit gebeuren? Na veel (ook heftige) gesprekken hebben we besloten verder te gaan. Maar ik bleef hem wantrouwen. Ik bleef onzeker of hij niet weer de fout in zou gaan. Ik deed wel alles voor hem. Ik was de spil in het gezin. Ik draaide de boel en op sexueel gebied was het gelukkig verder weer goed. Helaas na 9 jaar ontdekte ik weer iets. En ik was zo verdrietig hierover dat ik eerst probeerde hem eerlijk te laten vertellen wat er aan de hand was. Echter legde hij hij het bij mij: “je vertrouwd me niet.” Waarop ik antwoordde “ben je eerlijk dan” Nadat ie niet eerlijk voor deze tweede “misstap” uit kwam, heb ik besloten van hem te scheidden.
                                Hierna leerde ik een geweldig persoon kennen. Charmant, lief, hij deed alles voor mij. Dat kende ik helemaal niet. Ik was dolgelukkig. En we waren hoteldebottel op elkaar. Na anderhalf jaar besloot ik bij hem te gaan wonen. Maar nu na 4 maanden ontdekte ik bij hem weer dat er “iets” was. En kwam er uiteindelijk achter dat hij zich had geregistreerd op een sexdatingsite. Nu kies ik voor mijzelf en ga niet weer wachten totdat ik ergens achter moet komen. Mijn wantrouwen is te groot. Ik geloof zelf in een monogame relatie met een ontdekkingstocht emotioneel, maar ook op sexueel gebied.
                                Ik heb te vaak een leugenaar tegenover me gehad. En ga eerst mezelf weer terug te vinde. Want ik heb een behoorlijke deuk opgelopen.

                                Groetjes RDenise

                                Anoniem
                                  Post count: 0

                                  Wow RDenise, en ik maar denken dat ik het zwaar heb… Ik vind het zo erg dat mensen het vertrouwen zo makkelijk over boord kunnen gooien en zo egoistisch kunnen zijn dat ze hele gezinnen kapot kunnen maken zolang hun eigen gevoelens maar voldoende ‘bedient’ worden. In onze situatie hebben onze 3 kids zo’n fijne jeugd in een vertrouwde en veilige thuishaven en mijn vrouw vindt het dus het waard om zelfs ten koste van dit geluk alles maar op te geven…..mijn verstand zegt echt ‘opzouten’ maar het is dat verdomde gevoel van liefde wat mij zo tegen houdt!!! Ik wpu dat ik (al) zo sterk was als jij:-(

                                15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 28)
                                Reageer op: Na 20 jaar een gebroken hart! Wat nu? Help!
                                Mijn informatie: