Is mijn vriend of ben ik de schuldige?

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen Is mijn vriend of ben ik de schuldige?

Dit onderwerp bevat 0 reacties, heeft 1 stem, en is het laatst gewijzigd door  Mattanja 2 weken, 1 dag geleden.

1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Auteur
    Berichten
  • #391034 Reactie

    Mattanja

      Ik heb nu ruim 2.5 jaar een relatie met een zeer introverte man. Sinds begin dit jaar wonen we samen en ik heb heel mijn hebben en houden opgegeven, omdat ik zielsveel van hem houd.
      Maar vanaf begin af aan was hij wel moeilijk in emoties tonen en was ik vaak alleen, terwijl hij zijn routine aan hield.
      Hij is ook nooit uitgesproken, geeft geen complimenten en niks.
      Onderwerpen zoals de toekomst, samenlevingscontract en trouwen zetten hem onder druk en zijn daardoor niet bespreekbaar.
      Ik verberg emoties en durf niet te vragen om dat wat ik nodig heb, affectie o.a.

      Tot voor kort had hij ook nog een online contact van vroeger, iemand waar hij verliefd op was en interesse had in meer. Hij sprak best wel vaak met haar. Via fb messenger, snapchat, whatsapp en noem maar op. Ik heb dat nooit zo vertrouwd, maar wilde niet de jarloerse vriendin zijn. Tot afgelopen mei, de avond voor ons 2 jarig samen zijn, heeft zij hem verteld dat ze een seksdroom over hem had. Hij heeft dit niet afgekapt maar vroeg juist naar de details (die echt smerig waren) en antwoordde dat hij hoopte daarover te dromen. Uiteraard was dit erg pijnlijk voor me. Maar nadat hij sorry zei heb ik het laten gaan. We hebben er nooit meer over gepraat. En dat terwijl mijn zelfvertrouwen echt helemaal weg is. Ik voel me niet meer knap of sexy of goed genoeg voor hem. En hij heeft niks gedaan om dit vertrouwen te herstellen. Ook omdat hij vindt dat dit niet erg is. Het is geen vreemdgaan, omdat hij het ook niet heeft geïnitieerd.

      Nu zit ik al ruime tijd in de ziektewet. Ben chronisch ziek, dus ik heb dagen dan vind ik mijzelf niks waard en ziek zijn maakt ook nog eens erg onaantrekkelijk en dit met hem maakt het dus nog erger voor mijn bewustzijn.
      Om mijn tijd thuis te verdoen schrijf ik. Ik schrijf een fictief verhaal geïnspireerd over de periode dat ik wel nog gezond was en in die periode was ik samen met iemand anders. Die me uiteindelijk ook pijn heeft gedaan, maar ik gebruik de leuke dingen als inspiratie voor mijn boek.

      Onlangs heb ik deze ex, na 10 jaar, weer gezien omdat ik spullen moest afgegeven en ben even gebleven voor een kop thee.
      Ergens leek hij er nog mee te zitten dat ik het had uitgemaakt en ik voelde meteen medelijden en voelde me een slecht persoon (en ik ben een enorme people pleaser).
      En het is niet dat ik verliefd op hem ben, want we zijn met een reden uit elkaar. Maar we hadden ook leuke tijden. Met veel passie en hij was altijd trots op me en zei heel vaak wat hij zo mooi vond aan mij, hij knuffelde me super vaak. Ik werd hierdoor nostalgisch. Ik ben hem gaan vergelijken met mijn huidige vriend. En uiteindelijk heb ik mijn ex een brief gestuurd. Een afscheidsbrief, maar wel een met passie en dat ik achteraf misschien anders had gekozen, wel 1000x voor hem. En dat hij een speciaal plekje heeft en omdat hij mijn eerste liefde was, dat ik altijd van hem zal houden. En dat niemand meer zo van mij en ik van iemand heb gehouden als van hem, mijn eerste liefde. (En eerste liefdes zijn altijd speciaal en laten een enorme indruk achter).

      Mijn vriend heeft dit gevonden en is erg boos. Hij vindt dat ik maar terug moet maar mijn ex. Maar dat wil ik niet. Ik denk dat ik gewoon nostalgisch was en zelfs veel gevoelens in die brief heb overdreven. Mijn vriend snapt er niks van en wil het niet begrijpen. Hij vindt het erg dat ik al ruim een jaar mijn ex als inspiratie gebruik voor mijn boek. En hij vindt het erg dat ik zo vol lof was tegenover mijn ex. Hij denkt dat ik minder van hem houdt en meer van mijn ex. Maar mijn liefde voor mijn ex is niet romantisch. Hij is misschien een zwakke plek. Maar ik heb verder geen contact (al 10jr niet meer) of ben bevriend ofzo. En dat ik over ons schrijf heeft voor mij geen emotionele waarde. Het is enkel inspiratie voor een reeks waarin mijn vriend ooit intrede doet als de ware. Maar dat wilt hij niet horen (en mkmisschien moet ik het einde van mijn boek nu aanpassen).

      Ik weet dat het fout was deze brief aan mijn ex te sturen. Maar ergens zoek ik afsluiting en ook had ik medelijden. Ik wil geen relatie met deze persoon, ik wil mijn vriend. Maar hij wilt mij niet meer.

      Nu ben ik dus ons huis uitgezet met onze 2 katten. Mijn vriend is boos en ik snap dat. Maar hij snapt niet waarom de ontmoeting mij nostalgisch maakte. En alle schuld ligt nu bij mij. Ik kan 100x sorry zeggen. Dat doet niks. Ik voel me als een vrouw die overspel heeft gepleegd, en ondertussen ook als een slachtoffer.

      En ik weet niet meer zo goed wat ik met deze situatie moet. Vandaar dat ik me tot dit forum wend. Misschien voor de opluchting of advies. Ik weet het niet.

    1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
    Reageer op: Is mijn vriend of ben ik de schuldige?
    Mijn informatie: