Ik mis hem zo… -001-11-30T00:00:00+00:00

Home Vreemdgaan forum Vraag het onze expert Ik mis hem zo…

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Auteur
    Berichten
  • patrick
    Sleutelbeheerder
      Post count: 229

      Hi,

      Ik ben een getrouwde vrouw van 34, twee kindjes, leuk en fijn leventje.
      Mijn man is knap, lief en zorgzaam. Werkt hard. Niks mis met hem.
      Maar na zoveel jaar samen overheerst bij mij een soort ‘verveling’. Vooral op seksueel
      gebied. En toen kwam R. ineens in m’n leven. Een oud collega, 41 jaar, hij was ooit interim
      manager op m’n oude werk, 5 of 6 jaar terug. Via een netwerk voor professionals in contact gekomen en
      gaan mailen en appen. Binnen no time vlogen de vonken er vanaf. Hij gaf aan me destijds al mooi en speciaal
      te hebben gevonden. En heel eerlijk; ik vond hem toen ook al erg sexy. Niet knap, wel erg
      aantrekkelijk. Allebei niets mee gedaan toen. Hij werd vader, ik moeder en we wisten het
      niet van elkaar. Maar via t netwerk hebben we eea naar elkaar toe uitgesproken en binnen een week een eerste
      afspraakje gemaakt. Stiekem uiteraard. Wow, toen ik hem weer zag. De eerste zoen.
      Hij is zo sexy, zo slim, relaxed en grappig. Na die eerste avond waren we verslaafd. Wekenlang appten we
      hele dagen. Meerdere dates gehad en daarbij twee keer een hotel gepakt en heerlijke
      gepassioneerde sex gehad. Schuldgevoel? Weet t niet. De roes overheerste. En toen werd t vakantie.
      Allebei met ons gezin op vakantie. En toen is het bij hem gaan knagen (ook door familie omstandigheden)
      Hij kon het niet meer. Hij houdt niet meer van z’n vrouw maar wil zijn kids geen verdriet doen.
      En ik weet natuurlijk ook dat het niet verder kon. Wil ook niet bij m’n gezin weg. Maar we waren zo verliefd.
      Toch besloten ermee te stoppen. Erg moeilijk. Hij is flink in de war nu en loopt bij een psycholoog. Ik heb het
      mijn man verteld (die het me vergeeft) en wil nu met hem gaan werken aan ons huwelijk.
      Dat zijn we aan elkaar verplicht. R. en ik hebben nu af en toe contact via mail. Oppervlakkig, want
      anders blijft het gemis zo groot. En stiekem is dat gemis heel groot. Ik mis hem ontzettend.
      Zijn stem, zijn lieve handjes, zijn lach. Hoe hij loopt, kust en praat.
      Gaat dit nog over? Ik wil dit weer voelen voor mijn man…
      Waarom mis ik R. zo??? Zucht…
      Iemand dezelfde ervaring?

      Anoniem
        Post count: 0

        Hallo Senna, ik heb dezelfde ervaring. Heb er ook al over geschreven hier (Cloé). Het is een hele lange weg na het afscheid nemen van diegene waar je zo verliefd op ben geworden. Als je voor je huwelijk wilt vechten, dan kan dat alleen maar door je minnaar uit je leven te houden. En je kunt niet verwachten dat het gevoel voor je man en je huwelijk weer wordt zoals het was, binnen een korte tijd. Gun jezelf de tijd, maar stel je er wel voor open.
        Sinds februari van dit jaar ben ik bezig om mijn leven weer op de rit te krijgen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo in de war en verdrietig geweest. Maar ik heb mijzelf gedwongen om structuur in mijn leven aan te brengen en mij te concentreren op het gene wat op dat moment het belangrijkste was; mijn man en mijn kinderen. En langzaamaan gaat het een stukje beter, ook mijn man begint weer meer zichzelf te worden. Ondanks dat ik hem heb proberen te beschermen (door pijnlijke details achterwege te laten) is de impact enorm geweest. Alleen al het feit dat zijn vrouw verlieft is geweest op een ander, zijn zelfbeeld is hierdoor enorm aangetast. Ik voel daar heel schuldig over, dat ik hem zoveel verdriet heb gedaan.
        Als jij echt bij je man wilt blijven en hij bereidt is om voor jou te vechten, dan moet je dat koesteren. Het geeft geen garantie voor de toekomst, maar wel de moeite waard om te proberen. Mijn minnaar gaf mij het gevoel dat ik de mooiste vrouw op aarde was, de sex was waanzinnig, dat klopt. Ik heb heel veel moeite om te genieten van het vrijen met mijn man, denk nog steeds af en toe aan de ander. Maar ik weet zeker dat ook dat weer goed komt. Nog steeds hangen er onuitgesproken zaken tussen ons in en die komen uiteindelijk wel aan bod. Daarna volgt de rest ook wel. En tja, sex met je minnaar is volgens mij altijd beter, hoe goed je man ook zijn best doen. Dat is een oneerlijke vergelijking.
        Dus waarom nog contact houden, al is het maar via de mail. Wat heeft dat voor zin? Het helpt je niet om afstand te nemen en al helemaal niet om je man een eerlijke kans te geven. Het is moeilijk, ik weet het, maar niet onmogelijk. Sterkte! Cloé

        Anoniem
          Post count: 0

          hoi senna ben martin zullen we onze pikken af trekken via mail mdekluiver@casema.nl

          Anoniem
            Post count: 0

            Senna,

            Join the club…helaas.

            Ik heb gisteren te horen gekregen dat mijn minnaar voor zijn gezin wil vechten (zijn vriendin weet van niks ) en geen contact meer met me wil. Komt hard aan want we kennen elkaar 9 jaar…Geen idee hoe ik dit verdriet ooit te boven kom. Hoe iemand loslaten en vergeten van wie je geen afscheid wil nemen? Ik heb altijd het gevoel gehad dat we voor elkaar bestemd waren…dit is hel. Ik voel me aan de kant gezet, achter gelaten…
            Bij mij helpt het om veel van me af te schrijven, ik heb ook een afspraak bij een psycholoog genomen. Ik heb een vriend thuis en moet constant mijn verdriet verstoppen, masker opzetten…het is loodzwaar. Hoe vechten voor mijn relatie met iemand anders in mijn hart?

          4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
          Reageer op: Ik mis hem zo…
          Mijn informatie: