een leven starten met mijn minnaar of niet?

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen een leven starten met mijn minnaar of niet?

Dit onderwerp bevat 11 reacties, heeft 2 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  konijntje 3 maanden, 1 week geleden.

12 berichten aan het bekijken - 1 tot 12 (van in totaal 12)
  • Auteur
    Berichten
  • #5101 Reactie

    patrick
    Sleutelbeheerder

      Hallo allemaal,

      ik ben een vrouw van 27 en heb sinds september vorig jaar een minnaar. Helaas is dit in april uitgekomen. Ik wist al langer dat ik een beslissing moest nemen. Mijn werk leed er enorm onder, ik kon niet meer slapen, niet meer eten, relatie met mijn ouders en vrienden ging kapot, met mijn vriend,… enz. Allemaal rationele en emotionele nadelen….

      Mijn vriend, waarmee ik samen een huis gekocht heb, heeft me mijn fouten vergeven en ziet me graag. Het probleem is, ik verlang niet naar hem. We hebben sex, maar toch dwaal ik telkens weer af naar mijn minnaar.

      Mijn minnaar wil mijn huis niet inkopen of er zijn geld insteken (hij woont nog thuis), dus probeer ik afstand te nemen. Ik zie hem nochtans doodgraag. Ik heb samen met mijn vriend veel betaald voor ons huis, een half jaar geleden en je kan toch niet voor het minste weggaan en al je spaarcenten laten wegvliegen… Het kan nooit voor diezelfde waarde verkocht worden…. Bovendien moet mijn vriend nog een stuk betalen in het huis, omdat het toen nog niet volledig opgeleverd was, dus als ik wegga, komt er miserie van…

      Mijn minnaar kan goed praten en trakteert me altijd op etentjes, ik ben zijn prinses. Hij lacht vaak, dat doen we beiden graag, kunnen uitstekend praten, hij geilt me enorm op, ik snak naar hem. Als ik bij mijn vriend ben, denk ik constant aan die minnaar.

      Nu ik voel dat die minnaar mij ook heel erg graag ziet en van me houdt, maar toch wil hij mijn huis niet inkopen. Ik wil het dan weer niet verliezen en kan het financieel niet aan.

      Die minnaar wil nu opnieuw beginnen afspreken, maar ik voel dat er miserie van gaat komen. Mijn vriend zal het weer ontdekken, thuis zal het niet meer lukken en ik kan nergens geen. Ik wil niets gaan huren en al mijn financiële zaken verliezen om dan uiteindelijk een lat-relatie te hebben met mijn minnaar. Hij is 32 en woont nog thuis….

      Met mijn minnaar zie ik een mooie toekomst, alleen , zijn potentie is dan weer slecht… Het is vreemd, hij hitst me enorm op, en toch kan hij niet echt penetreren… Dan denk ik, ga ik dit heel mijn leven kunnen verdragen dat hij impotent is…

      Van mijn vriend krijg ik dan weer veel vrijheid, maar ik ben niet verliefd, het enige wat ik wil is die minnaar vasthouden, kussen, sex hebben, heel veel sex. Dromen van kinderen samen, ….

      En toch is het geen optie van terug met beide mannen iets te starten, omdat ik niet meer normaal functioneer als die minnaar in mijn leven is.

      Geef ik alles op, mijn vriend, mijn schoonfamilie, mijn appartement voor het onbekende. Die minnaar wil iets huren voor zichzelf en dat ik dan bij hem ga wonen… Kan ik mijn huis alleen uitkopen , kan ik dit financieel aan? Al die zorgen die bij een breuk komen kijken…

      Vergeet ik die minnaar? Hoe word ik weer verliefd op mijn man? Ik heb zoveel pijn, het knaagt, ik denk altijd aan die minnaar, die ik nu sinds enkele weken niet meer hoor, maar die dan steeds terug iets laat horen dat hij me terug wil. Die minnaar is trouwens vrijgezel, hij is er ten allen tijde voor me… De droom “minnaar” eigenlijk, je knipt en hij is er… Hij vindt het ook niet erg dat ik een man heb. Laat ik het gewoon zo? Hoe kan ik dit verbergen tegenover mijn vriend, ik kan toch niet op reis gaan, naast hem slapen, terwijl ik maar 1 man wil : mijn minnaar. Maar het verlies van mijn vriend, mijn familie…. Leef ik niet in een fantasie met die minnaar? Ik zie hem zo graag, wil hem nu zo graag voelen. In mijn hart heb ik de keuze gemaakt, maar wat met de andere dingen, mijn lieve vriend, met veel positieve eigenschappen , maar voor wie ik geen lust meer voel………….

      Ik ben radeloos…. snif….

      #6546 Reactie

      Anoniem

        Hallo. Ik ben een man maar voel hetzelfde. Mijn eigen vrouw heeft al jaren geen interesse en een minnares geilt me enorm op. Ik kan ook niet de beslissing nemen weg te gaan. Dus ik hou mijn verdriet voor mij en misschien ga ik later vreemd. Ik heb de minnares al gezoend en het was beter dan ooit met mijn vrouw. De passie, die ik nooit gevoeld heb is er net haar nu wel.
        Het is een situatie zonder uitzicht want zij is ook getrouwd en wil niet bij haar man weg.
        Er is geen oplossing net als bij jou. Je bent echt niet de enige.
        Soms is liefde geen goed iets.

        En al die mensen, die hier zo hard oordelen over vreemdgaan hebben die tegenstrijdige gevoelens niet en dan is het makkelijk te zeggen dat iets slecht is en dat ik me gedraag als een klootzak. Ik was ook een jaar geleden zo stellig, maar de wereld is nu eenmaal niet zwart wit.
        Ik weet nu beter. Ik heb er niet voor gekozen verliefd te worden. Het is mij gewoon overkomen.

        Nu kan ik ook niet accepteren, dat nu ik het gevoel heb echte passie te hebben gevonden, het maar ‘gewoon’ voorbij te laten gaan. Ik wil niet sterven voor die passie gekend te hebben en wie weet gebeurt het nooit weer.

        Ik heb besloten vreemd te gaan en hoop maar, dat mij vrouw niet merkt. Mijn verlangen naar ooit de passie te beleven is mij alles waard.

        Ik wens je veel succes en laat je vooral niet weerhouden door wat andere denken. Iemand veroordelen is gemakkelijk als je deze gevoelens niet hebt.

        #6547 Reactie

        Anoniem

          hoi,
          ik ben een vrouw en ben ook vreemd gegaan. Al meerdere keren in mijn leven. Uiteindelijk heb ik wel mijn levenspartner gevonden en ben ik getrouwd. Wat niet wilt zeggen dat ik nooit meer vreemd ben gegaan. Mijn langste relatie met een minnaar heeft 3 kwart jaar geduurd. Maar in die 3 kwart jaar heb ik hem maar 3x gezien. Ik was net als jij ook stapelgek op de andere man.

          Maar daarnaast heb ik ook een fijn, leuk, goed huwelijk. Ik zou dat ook nooit opgeven voor een ander. Als je er zeker van bent dat je niet bij je vriend wilt zijn en niet oud met hem wilt worden dan moet je kiezen, hoe dan ook gaat het je verdriet doen maar je hebt nu ook al pijn. Maar soms als je verliefd bent dan ben je niet meer in staat om ook de goede dingen in de relatie te zien. Je hebt het nu steeds over het huis, maar denk eens terug aan het moment dat jullie het kochten. Hoe voelde je je toen? Was je gelukkig? Zag je een toekomst met je vriend samen in dat huis? Je blijft niet eeuwig verliefd, maar er zullen wel momenten voorbij komen dat je je weer even verliefd voelt.

          Je hoeft zeker niet te doen wat ik doe. Maar ik zal mijn man nooit verlaten voor een ander. Hoe verliefd of leuk ik iemand ook kan vinden ik zal hem niet verlaten. Je moet ook zorgen dat er altijd een afstand blijft tussen jou en de minnaar. Zeker financieel… ik laat een minnaar niet betalen, dat zorgt voor machtsongelijkheid. Ik laat andere dingen er niet voor versloffen, mijn werk, mijn vrienden, mijn familie en mijn man verdienen mijn aandacht als eerste. Zij hebben bewezen er een leven lang voor mij te zijn, in goede en in barre tijden. En probeer het zoveel mogelijk fysiek te houden, daar heb je plezier van maar dat houdt het ook leuk. Als je lief en leed gaat delen dan begint het teveel op een relatie te lijken en die heb je al. Mocht je er 2 kunnen onderhouden dan vind ik het knap maar als je zoals ik, bovenstaande, ook wilt behouden dan kan dat niet. Een relatie betekent investeren en je hebt maar 24 uur per dag en helaas ook een begrensde energie. Stek dat in wat je belangrijk vindt.

          Ik geniet net als jij van de aandacht die een ander mij geeft, het is voor mij niet meer dan een extraatje. De bevestiging dat ik kan krijgen wat ik wil. Natuurlijk ga ik ook niet vreemd met de eerste de beste. Ik hou in de eerste instantie altijd de boot af en wil ook dat hij duidelijk weet dat er naast de affaire geen plaats is mijn leven voor hem. Soms wordt dat moeilijk, soms zijn de mannen meer dan leuk (zoals in jouw geval). Of willen zij meer. Dan neem ik afstand. Dat gaat niet in een week, maar soms na een paar maanden kan ik wel weer opnieuw contact met ze hebben en beginnen we weer van vooraf aan of is het voorbij.

          Wat mij in jouw geval belangrijk lijkt is dat je moet kiezen met wie je een relatie wilt. Kies je voor je huidige partner dan zul je daar eerst in moeten investeren. Laat dan je minnaar even gaan. Doe leuke dingen samen met je partner, probeer nieuwe dingen uit (niet alleen in bed maar ook in interesses en hobby’s). Praat met hem over dingen die je bezig houden en vraag wat hem bezig houdt. Als je met hem verder gaat dan verdienen jullie het om elkaar gelukkig te maken.

          Ik ben ook opgehouden met mij schuldig te voelen vanwege het vreemdgaan. Wij hebben een goed huwelijk, uiteraard lieg ik tegen hem door dit niet te vertellen maar ik zou hem meer pijn doen door het wel te vertellen. Daarnaast komt hij niets tekort we doen veel leuke dingen samen, in bed houden we het nog steeds spannend. Ik zal ook nooit met een ander afspreken als mijn man ook vrij heeft. Mijn regel is als we beide vrij zijn proberen we ook samen tijd door te brengen. Als hij weg is of aan het werk dan kijk ik of ik tijd wil vrij maken voor mijn minnaar.

          Mocht je niet met jouw vriend verder willen dan moet je bij hem weg. Voor jezelf en voor je vriend. Dan kunnen jullie beide verder en starten met een nieuw hoofdstuk. Ik zou ook zeggen dat je dan even afstand moet nemen van je minnaar. Ga weg omdat je niet gelukkig bent in je relatie maar ga niet weg voor een ander. Als jullie bij elkaar horen dan is dat over een tijd ook nog wel.

          Ik vind wel dat je kiest voor verliefdheid, want je kunt er altijd voor kiezen om afstand te nemen en dan gaat verliefdheid ook over. Maar het probleem van verliefdheid is dat het zo verslavend werkt. Het gevoel, de vlinders en dan neemt meestal het ratio wat af. Maar geloof me, voor alles dat je doet daar kies je zelf voor. Niets doen is ook een keuze.

          Verliefdheid is ook anders dan liefde. Verliefdheid maakt je impulsief, maakt je blind voor al het andere. Maakt je egoïstisch. Denk maar aan al die vriendinnen die je links laten liggen in het begin van de relatie. Liefde gaat veel verder, daar stel je de ander boven jezelf.

          Mijn situatie verschilt natuurlijk enorm van die van jou en ik heb makkelijk praten vanaf de zijlijn. Maar je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven, als je iets mist of de passie ontbreekt dan ben je daar zelf schuldig aan. Dan moet je op zoek naar dat gene dat mist en wellicht zit dat in jezelf en als de passie ontbreekt dan wordt het tijd om niet langer af te wachten maar het heft in eigen handen te nemen. Ga opzoek waar de passie ligt in jouw relatie, wat heeft de ander nodig om de vurigheid te geven waar je naar verlangt….

          Succes met het maken van de keuze, ieder keuze is een keuze en je komt toch wel uit waar je hoort te zijn. Laat alleen het financiële aspect niet de beweegreden zijn, overal is wel een oplossing voor te bedenken. En als je dan tijdelijk even moeten huren of bij vrienden moet intrekken dan is dat maar zo. Als dat de juiste keuze is dan weet ik zeker dat je over een paar jaar niet meer kan begrijpen dat je dat niet eerder hebt gedaan. Enja, niet vreemdgaan blijft altijd makkelijker dan wel vreemdgaan….

          #6548 Reactie

          Anoniem

            Ik mis in je hele verhaal wat je voor je huidige vriend voelt. Ik kan uit je verhaal niet opmaken of het je iets doet dat je je vriend belazert en dat je hem pijn zult doen als je hem voor een ander verlaat. Het financiële aspect lijkt het enige waar je je zorgen om maakt.

            Dat mensen vreemdgaan als ze passie in hun leven missen, of werkelijk verliefd worden op een ander kan ik me voorstellen, maar met jouw vriend heb ik werkelijk te doen…

            #6549 Reactie

            Anoniem

              keihard kiezen !! doe die man of vrouw geen pijn daar krijg je spijt van wees gewoon eerlijk dan ben je voor je zelf ook eerlijk. zoek de passie in je bestaande man geloof me die zit er echt wel ergens in . ga voor elkaar. ps meerdere mensen passen bij elkaar dus met de volgende relatie ga t ook weer ondergaan . wil je dat wel zo,n hop leven ? hop van mens naar mens hop. de langste relatie,s zijn het rijkst . als ge oud ben is ook dit een herrinnering voor jou en kan je er miss om lachen. ik hoop voor jou dat jou man ook niet ooit zo twijfelt voor jou want dan sta je aan de andere kant ,dat lijkt me veel enger brrrbrrr elee sucsex

              #6550 Reactie

              Anoniem

                hallo,
                ik zit met mezelf in de knoop ik heb sinds een goeie maand een verhouding
                met een getrouwde man, ben zelf ook getrouwd maar nu krijg ik steeds meer
                gevoelens voor hem wat moet ik nu doen?
                Ik hoop dat iemand mij begrijpt?
                Ik word gewoon gek!

                #6551 Reactie

                Anoniem

                  erg mooi gezegd!! Waarheid als een koe.

                  #6552 Reactie

                  Anoniem

                    Moeilijk, moeilijk moeilijk! Ik zou je niet kunnen adviseren omdat ik in een soortgelijke situatie zit. Ik ben al 18 getrouwd en heb twee kinderen. Mijn huwelijk loopt al lange tijd niet lekker en mijn gevoelens voor mijn man zijn verdwenen. Die waren er wel altijd, erg veel zelfs. Hoe dat kan, ja, dat vraag ik mij ook af. Te lang zijn er allerlei irritaties ingeslopen en daardoor is het gevoel steeds minder geworden. Nou ben ik een half jaar geleden ook verliefd geworden op een ander. En hij is ook getrouwd. We zien elkaar niet meer vanwege onze huwelijken, waarvoor we allebei nog willen proberen te gaan. Dit is erg moeilijk als je steeds aan een ander denkt. Het is inderdaad een verslaving. Ik vind het heel moeilijk te verkroppen dat we niet bij elkaar kunnen zijn terwijl we allebei vinden dat we elkaars soulmate zijn en echt bij elkaar passen. Ik denk dat hij de man is waar ik de rest van mijn verdere leven heel gelukkig mee zal zijn. Daarom is het moeilijk hem uit mijn hoofd te zetten. Het kan soms zo zijn dat je ” de ware” pas op latere leeftijd ontmoet. Het probleem is dan vaak dat je beide al een leven hebt, met kinderen en alles daarom heen. Maar……is dat dan een reden om de rest van je leven met minder genoegen te nemen?? Ik leef maar een keer en wil gewoon gelukkig zijn. Die garantie heb je natuurlijk niet, ook niet bij die ander, maar ik vind wel dat je het moet proberen, voor jezelf. Ik zit zo in de knoop. Wat is wijsheid? Mensen die dit niet hebben meegemaakt mogen hier niet over oordelen. Dit is niet iets wat je even expres doet. Het overkomt je en, soms, handel je ernaar. Dit is niet makkelijk te ontlopen!!

                    #6553 Reactie

                    Anoniem

                      Voor dit soort kwesties is er geen algemeen juist of fout antwoord. De redenen waarom iemand het doet mogen dan meestal niet zo verschillend zijn, de persoonlijke situatie van de personen in kwestie kunnen dat wel zijn.

                      Je moet jezelf een aantal vragen stellen en in functie van de antwoorden een keuze maken.

                      1. Als je die minnaar even helemaal buiten beschouwing laat, wat voel je dan vandaag de dag nog voor je huidige vriend? Er zijn drie LLL-en die belangrijk zijn:
                      1) Lust: de mate waarin je mekaar fysiek aantrekkelijk vindt. Wil je nog met hem vrijen, knuffelen, hem aanraken. Is er nog een zekere mate van fysieke affectie, vind je het nog fijn hem te kussen, etc.
                      2) Liefde: in welke mate heb je nog liefdevolle /verliefde gevoelens voor hem, wil je hem verrassen, voel je genegenheid, voel je intimiteit, emotionele verbondenheid etc
                      3) Leven: in hoeverre hebben jullie gezamenlijke interesses, deel je dezelfde waarden, vind je dezelfde dingen belangrijk vb geldzaken, kinderen etc

                      Die drie moeten aanwezig zijn om een goede relatie te hebben. Is er 1 niet oke maar de andere 2 wel dan heb je een basis om eraan te werken en proberen je relatie te redden, maar als 2 van de 3 aspecten niet in orde zijn dan kun je je wel degelijk vragen bij de relatie gaan stellen

                      Een andere vraag die je jezelf moet stellen is: wat vind jijzelf belangrijk in je leven? Hoe zie jij jezelf in de toekomst? En hoe past een partner daar dan in?

                      Ik ben een tijdje geleden ook vreemdgegaan en het is een verscheurend intern proces. Ik raad het niemand aan, maar als je er moeite voor doet leer je jezelf wel beter kennen. Een goede raad: ik ben geen expert, maar heb het gewoon zelf ook doorgemaakt, en op basis van mijn eigen ervaring zou ik je willen aanraden om extern bij iemand te rade te gaan (coach, relatietherapeut of psycholoog) om de dingen beter op een rijtje te zetten. Je zit er op een gegeven moment te diep in om de zaken nog voldoende rationeel te zien. En hoewel ik er absoluut voor pleit om beslissingen niet enkel op basis van ratio te nemen, heb je het wel nodig om een beetje afstand te nemen om de juiste beslissing te kunnen nemen.
                      Veel succes ermee, ik hoop van harte dat je de juiste keuzes maakt

                      #6554 Reactie

                      Anoniem

                        super moeilijk voor je, en ik snap je gevoel..
                        alleen ben ik er van overtuigt dat je hier de rest van je leven niet
                        mee gaat kunnen leven, je bent nog jong, je hebt nog een lang leven voor je.
                        praat met je minnaar of hij iets serieus zou willen of hij van je houd, als hij er voor wil gaan
                        zou ik dat doen, samen ervoor gaan. kies voor jezelf, alle mensen die echt van je houden, alle mensen
                        waar je echt belangrijk voor bent komen vanzelf weer bij je terug.
                        dit is hoe ik er overnadenk, ik hoop dat je uiteindelijk een leven hebt waar je gelukkig mee bent. succes

                        #6555 Reactie

                        Anoniem

                          Ik zit in een soortgelijke situatie.

                          Al jaren heb ik een relatie met x. Aanvankelijk enkel voor de seks. Intussen is er echter erg veel veranderd. Hij is weg bij z’n vriendin. Ik kocht een huis en trouwde. Enkele malen heb ik geprobeerd mijn relatie met x op te geven, maar nooit ben ik er echt in geslaagd. Hij is altijd blijven volhouden. Ik heb altijd weer toegegeven. Nu is alles diepgeworteld. We houden van elkaar en willen verder met elkaar. Al ongeveer negen maanden wacht hij op me. Al maanden beloof ik een einde te maken aan m’n huwelijk, maar ik kan het niet. Ik schaam me voor mijn daden en weet dat ontrouw niet goed te praten is. Ik ben bang om mijn man te kwetsen. Bang om de reactie van mijn ouders, hun kijk op mij die zal veranderen, de teleurstelling die ik zal veroorzaken voor altijd. Niet langer zal ik hun lieve kleine meisje zijn. Stilaan geef ik de moed op. Nooit eerder heb ik hier met iemand over gepraat. Ik ben echter op. Ik kan niet meer, ik kan bet leven niet meer aan. Continu voel ik me schuldig tegenover x. Continu wacht hij op me, letterlijk bijna. Hij ziet niet eens in wat dit met mij doet. Hij voelt pijn. Hij wacht. Ik ga gewoon door met m’n leven – althans volgens hem -. In werkelijkheid zit ik heel diep. Ik weet niet wat ik moet doen en wat het beste is voor mij. Ik weet niet of mijn huwelijk wel zo slecht is. Mijn man is lief en heeft echt heel veel voor me over. Ik mis echter aantrekkingskracht, gezamenlijke interesses. Bij x heb ik het allemaal, maar geen of beperkte zekerheden. Één ding staat vast. Binnenkort geeft hij me op. Hij kan het net als ik niet langer dragen. Ik ben de enige die er iets aan kan doen, maar hoe weet je dat je juist handelt? Waarom kan dit niet afgehandeld worden zonder mensen te kwetsen? Dat is immers hetgene dat mij tegenhoudt. Zelf ga ik er echter aan ten onder …

                          Ik heb je hiermee geen advies gegeven. Ik weet immers zelf geen pasklaar antwoord, maar zelf zou ik niet meer vreemdgaan. Het compliceert alles. Je hebt alvast wel iemand die weet hoe je je voelt …

                          #390843 Reactie

                          konijntje

                            Ik ben de wachtende partij, mijn minnares en ikzelf hebben ondertussen een heel diepgewortelde (liefdes)band gesmeed.
                            Er is heel veel gebeurd in die jaren, teveel om in detail te treden.
                            Belangrijk om te vertellen is dat we beiden voor een appartement zouden tekenen, maar ze in laatste instantie besliste om het toch niet te doen.
                            Ze lag in de knoop en weende uit bij haar beste vriendin, ik zie de man doodgraag maar toch krijg ik de stap niet gezet. (reden: kind van 12 jaar dat zonder papa en mama verder moet, ze ziet alleen maar negatieve dingen op haar afkomen)

                            De beiden echtgenoten zijn op de hoogte van zowat alles wat er is geweest (ook dat we zouden gaan tekenen voor het appartement samen),
                            zonder de details natuurlijk.

                            Beiden vergeven ze ons, en willen ons niet kwijt.
                            Maar er zijn voorwaardes, namelijk dat we elkaar niet meer zouden zien of horen.
                            Maar ook dat kan ze niet, ze kan me niet loslaten, ik heb haar duidelijk gezegd laat me dan met rust als je me niet wil.

                            Maar mijn minnares zowel als ik, hebben een partner waar we niet van houden.
                            Er is geen liefde, we houden het leefbaar, houden onszelf eigenlijk voor de gek.
                            Maar toch kan mijn minnares de knoop niet doorhakken, eerst omdat ze zich niet zeker voelde over mij, dat ik terug naar huis zou gaan wanneer er een ruzie zou komen, en nu is het omdat ze haar zoon van 12 dat niet kan aandoen.

                            Voor mezelf ben ik er helemaal uit, ik kies voor mijn minnares, ondanks dat ik ook een zoon heb van 17, en een huis dat ik achterlaat en mijn vrouw en zoon cadeau doe.
                            Na bijna drie jaar weet je ondertussen het verschil tussen liefde en verliefdheid.
                            En ze is de liefde van mijn leven, en ik die van haar, dat beseffen we ook heel goed.

                            Voor mij is de situatie heel moeilijk, wanneer ik zou beslissen om thuis weg te gaan, alleen ergens ga wonen, dan kan je er van op aan dat mijn minnares dagelijks of minstens wanneer ze kan, bij mij zal zijn.
                            Gevolg is natuurlijk dat het niet te verbergen valt voor haar man, ze zal naar me toekomen, dat geeft ze ook toe.
                            Maar wat doe ik dan, haar verplichten een keuze te maken, ze kan me niet laten en ik haar niet, ze wil ook zo graag maar het lukt voorlopig niet.
                            Ik blijf dus thuis en probeer het leefbaar te houden, leefbaar maar daarmee is alles dan ook gezegd, ik voel me niet meer gelukkig thuis, en het is heel moeilijk om zo te leven.

                            Mijn minnares, (die ik zo eigenlijk niet meer wil noemen, voor mij is ze al lang geen minnares meer, ze is veel meer dan dat, ze is niet de persoon om te geven wat ik thuis mis, mijn verzetje, mijn speeltje. Ze is DE vrouw waar ik van hou, zoals ik nooit van iemand gehouden heb) weet dit allemaal, en ze vraagt tijd.

                            Ik heb haar ook gezegd, na al die tijd, al wat is gebeurd en vooral wat niet is gebeurd, de ruzies thuis, en noem maar op, ondanks alles kan je niet zonder mij en ik zonder jou.
                            Nu zitten we samen verder dan ooit, we sms’en niet meer zoals voorheen, zien elkaar veel minder.
                            Dat is niet mijn keuze maar de keuze van mijn minnares.
                            Volgens haar omdat ze het dat allemaal nog moeilijker maakt, als we elkaar vaak horen en zien doet het nog meer pijn voor haar.
                            Ze beseft ook dat zij degene is die de stap niet kan zetten, voelt zich ook schuldig naar mij toe, gebruikt woorden als ik hou van je, ik zie je doodgraag, en ik mis je, nog zelden omdat het dubbelzinnig klinkt, en denkt dat ik denk van, als dat zo is waarop wacht je dan nog, maar dat is niet zo.

                            ik heb begrip voor wat ze voelt, en zoals ik al zei, het is de liefde van mijn leven, ik besef dat ze net zo erg (of erger) afziet van de situatie al ikzelf.
                            Daarom push ik vooral niet, ik praat wel met haar, maar zet geen druk, dat maakt het nog moeilijker om te dragen voor haar.
                            Ik probeer mijn gevoelens aan de kant te zetten, mijn verdriet niet te laten zien, om het haar nog niet ondragelijker te maken.

                            Ik weet we houden beiden zielsveel van elkaar, en ooit komt de moment dat ze de knoop wel kan doorhakken.
                            Ik ken onze liefde, ik weet en voel ze van ons beiden.
                            Ik wacht wel op de vrouw van mijn leven, komt in orde ooit.

                          12 berichten aan het bekijken - 1 tot 12 (van in totaal 12)
                          Reageer op: een leven starten met mijn minnaar of niet?
                          Mijn informatie: