Re:Ik ga vreemd!

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen Ik ga vreemd! Re:Ik ga vreemd!

#6590 Reactie

Anoniem

    Hallo,ondanks een goed huwelijk, veel liefde, passie en genegenheid heb ik een paar jaar geleden een man ontmoet waar ik bij het eerste contact een gevoel bij had. Alles aan hem beviel mij, zijn uiterlijk, de manier waarop hij in het leven stond, hij leek mij tamelijk ongecompliceerd. We leven in een klein dorp, iedereen kent elkaar. Ons gezinnen konden het goed met elkaar vinden en we kwamen op een bepaald moment veel bij elkaar over de vloer. Ik merkte aan mezelf dat ik altijd lichtelijk nerveus werd van hem, aan hem merkte ik eigenlijk niks. Dus zat hij altijd even in mijn hoofd een paar dagen erna., een prettig gevoel niks meer.
    Tot die ene avond tijdens een feestje hij naast me staat, zijn arm om mijn middel slaat en vervolgens zijn hand op mijn billen legt. Ik was helemaal verbaasd en vroeg hem wat de bedoeling hiervan was. En toen kwam het hoge woord eruit…vanaf de eerste dag dat hij me ontmoette enz.enz. En in plaats van dat ik hem afwees, ging ik er in mee. Een periode van verwarring brak aan, want we wilde allebei niet vreemdgaan. Het is uiteindelijk toch gebeurd in eerste instantie alleen zoenen. Hij wilde in het begin ook niet verder, wilde mij graag beminnen maar ik mocht hem niet aanraken. Dat was heel frusterend en ik voelde mij daar helemaal niet gemakkelijk bij. Ondertussen heeft mijn man gemerkt dat er “iets” was, ruzie tot gevolg. De ander heeft hem verzekerd dat er niks tussen ons was (er was ook niks gebeurt behalve een zoen) en zijn excuus aangeboden. Als volwassen mannen opgelost en het leven kon weer verder….niet dus. De aantrekkingskracht was te groot. Maar achteraf heb ik een aantal belangrijke signalen gemist, helaas. Hij kon mij niet vergeten, wilde bij mij zijn, maar stootte mij ook iedere keer af. Praatte weinig over zijn vrouw, er was wel liefde maar na 25 jaar was het toch anders. En hij kon ook niet meer met haar vrijen, het lukte niet omdat hij zo in de war was door mij. Hij ging steeds minder met haar communiceren. Zijn gedrag in gezelschap veranderde waardoor sommige mensen vragen gingen stellen. En hij sprak met niemand over mij en zijn gevoelens, oftwel de snelkookpan begon te borrelen. Het enige waar hij mee bezig was en zich zorgen over maakte waren zijn kinderen. Ondertussen ging het tussen mijn man en mij ook niet best. Maar door open en eerlijk naar elkaar te zijn, probeerde we er samen uit te komen. Wat niet makkelijk ging omdat ik achter zijn rug om veel contact had met de ander, voornamelijk sms-jes. Ik was verliefd, hij ook, allebei compleet van de wereld. Ik had het moeten afbreken op dat moment, maar ik heb serieus overwogen om mijn huwelijk op te geven voor hem. En uiteindelijk na maanden frustratie hebben we met elkaar gevreeen. En het was fantastisch goed dus we raakte helemaal verslaafd aan elkaar.
    Maar zijn vrouw had naturlijk wel door dat er iets aan de hand was. En de klassieker, ze ging zijn mobiel controleren. En heeft een sms van mij gelezen waar goddank niks bijzonders in stond, maar toch. Ze heeft hem er naar gevraagd en de deksel vloog van de pan. Hij heeft toegegeven dat we elkaar een paar keer gezien hebben en dat hij mij gekust heeft. En tot overmaat van ramp heeft hij tegen zijn kinderen gezegd, met naam en toenaam. Totale chaos in dat gezin. En verwarring bij mijn man, want die begreep er helemaal niks van.
    Met een kort, afstandelijk sms-je brak hij met mij, zijn vrouw wilde mij spreken. Om vanaf dat moment mij maar ook mijn man compleet te negeren. Ik heb hem nog opgezocht om hem te vragen waarom hij het op deze manier heeft gedaan. En vooral waarom de kinderen erbij betrokken zijn, zo dom. Hij kon niet anders (?) de situatie was zo uit de hand gelopen, hij zou ook alles verliezen als hij mij nog zou blijven zien. Dus een goede beslissing, cold turkey, dat is de enige manier om er van af te komen. Maar ik voel me redelijk “weggegooit” en het is vreselijk als je genegeert wordt, zeker als je kinderen erbij staan. Bij mijn man begint het nu te borrelen, hij baalt ervan dat hij in al die maanden de ander met resepect is blijven behandelen, maar dat zijn vrouw ons gezin nu als een stuk vuil bekijkt. Volgens hem is het een kwestie van tijd, voordat ze weer normaal gaat doen. Ik geloof er helemaal niks van. Het is een zeer jaloerse en boze vrouw, die haar man die ene kus maar moeilijk kan vergeven. En daar zal hij verder mee moeten leven. Ik heb het geluk dat ik een niet jaloerse man heb, die mij de ruimte heeft gegeven om uit te zoeken wat ik wil. Hij heeft al die maanden om me gewacht omdat hiij van me houdt.
    Maar de gevoelens voor de ander zijn niet zomaar weg, de vraag is of dat ooit zal gebeuren. Ik vind het vreselijk dat hij van de een op de andere dag geen enkele genegenheid meer heeft getoond, geen woord. Sterker nog, ik heb het gevoeld dat alles op mijn bordje terecht komt, dat het allemaal mijn schuld is. En daar worstel ik nog dagelijks mee. En het schuldgevoel dat ik mijn gezin hier mee belast.
    De relatie tussen mijn man en mij gaat weer de goede kant op, maar ik ben mijzelf ook flink tegen gekomen in het afgelopen jaar. De intieme momenten met de ander zijn een hele mooie herrinnering, maar als ik het moment op dat feestje over mag doen dan zou ik hem vriendelijk verzoeken zich te concentreren op zijn vrouw. Het is het meest verschrikkelijke jaar in mijn leven geweest. Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken en ik durf nu wel te zeggen dat vreemdgaan iets is wat je eigenlijk niet moet doen. Uiteindelijk zijn er alleen maar verliezers en met name de bedrogen partner en de kinderen.