Reageer op: een leven starten met mijn minnaar of niet?

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen een leven starten met mijn minnaar of niet? Reageer op: een leven starten met mijn minnaar of niet?

#390843 Reactie

konijntje

    Ik ben de wachtende partij, mijn minnares en ikzelf hebben ondertussen een heel diepgewortelde (liefdes)band gesmeed.
    Er is heel veel gebeurd in die jaren, teveel om in detail te treden.
    Belangrijk om te vertellen is dat we beiden voor een appartement zouden tekenen, maar ze in laatste instantie besliste om het toch niet te doen.
    Ze lag in de knoop en weende uit bij haar beste vriendin, ik zie de man doodgraag maar toch krijg ik de stap niet gezet. (reden: kind van 12 jaar dat zonder papa en mama verder moet, ze ziet alleen maar negatieve dingen op haar afkomen)

    De beiden echtgenoten zijn op de hoogte van zowat alles wat er is geweest (ook dat we zouden gaan tekenen voor het appartement samen),
    zonder de details natuurlijk.

    Beiden vergeven ze ons, en willen ons niet kwijt.
    Maar er zijn voorwaardes, namelijk dat we elkaar niet meer zouden zien of horen.
    Maar ook dat kan ze niet, ze kan me niet loslaten, ik heb haar duidelijk gezegd laat me dan met rust als je me niet wil.

    Maar mijn minnares zowel als ik, hebben een partner waar we niet van houden.
    Er is geen liefde, we houden het leefbaar, houden onszelf eigenlijk voor de gek.
    Maar toch kan mijn minnares de knoop niet doorhakken, eerst omdat ze zich niet zeker voelde over mij, dat ik terug naar huis zou gaan wanneer er een ruzie zou komen, en nu is het omdat ze haar zoon van 12 dat niet kan aandoen.

    Voor mezelf ben ik er helemaal uit, ik kies voor mijn minnares, ondanks dat ik ook een zoon heb van 17, en een huis dat ik achterlaat en mijn vrouw en zoon cadeau doe.
    Na bijna drie jaar weet je ondertussen het verschil tussen liefde en verliefdheid.
    En ze is de liefde van mijn leven, en ik die van haar, dat beseffen we ook heel goed.

    Voor mij is de situatie heel moeilijk, wanneer ik zou beslissen om thuis weg te gaan, alleen ergens ga wonen, dan kan je er van op aan dat mijn minnares dagelijks of minstens wanneer ze kan, bij mij zal zijn.
    Gevolg is natuurlijk dat het niet te verbergen valt voor haar man, ze zal naar me toekomen, dat geeft ze ook toe.
    Maar wat doe ik dan, haar verplichten een keuze te maken, ze kan me niet laten en ik haar niet, ze wil ook zo graag maar het lukt voorlopig niet.
    Ik blijf dus thuis en probeer het leefbaar te houden, leefbaar maar daarmee is alles dan ook gezegd, ik voel me niet meer gelukkig thuis, en het is heel moeilijk om zo te leven.

    Mijn minnares, (die ik zo eigenlijk niet meer wil noemen, voor mij is ze al lang geen minnares meer, ze is veel meer dan dat, ze is niet de persoon om te geven wat ik thuis mis, mijn verzetje, mijn speeltje. Ze is DE vrouw waar ik van hou, zoals ik nooit van iemand gehouden heb) weet dit allemaal, en ze vraagt tijd.

    Ik heb haar ook gezegd, na al die tijd, al wat is gebeurd en vooral wat niet is gebeurd, de ruzies thuis, en noem maar op, ondanks alles kan je niet zonder mij en ik zonder jou.
    Nu zitten we samen verder dan ooit, we sms’en niet meer zoals voorheen, zien elkaar veel minder.
    Dat is niet mijn keuze maar de keuze van mijn minnares.
    Volgens haar omdat ze het dat allemaal nog moeilijker maakt, als we elkaar vaak horen en zien doet het nog meer pijn voor haar.
    Ze beseft ook dat zij degene is die de stap niet kan zetten, voelt zich ook schuldig naar mij toe, gebruikt woorden als ik hou van je, ik zie je doodgraag, en ik mis je, nog zelden omdat het dubbelzinnig klinkt, en denkt dat ik denk van, als dat zo is waarop wacht je dan nog, maar dat is niet zo.

    ik heb begrip voor wat ze voelt, en zoals ik al zei, het is de liefde van mijn leven, ik besef dat ze net zo erg (of erger) afziet van de situatie al ikzelf.
    Daarom push ik vooral niet, ik praat wel met haar, maar zet geen druk, dat maakt het nog moeilijker om te dragen voor haar.
    Ik probeer mijn gevoelens aan de kant te zetten, mijn verdriet niet te laten zien, om het haar nog niet ondragelijker te maken.

    Ik weet we houden beiden zielsveel van elkaar, en ooit komt de moment dat ze de knoop wel kan doorhakken.
    Ik ken onze liefde, ik weet en voel ze van ons beiden.
    Ik wacht wel op de vrouw van mijn leven, komt in orde ooit.