Reageer op: verder gaan na vreemdgaan

Home Vreemdgaan forum Deel uw ervaringen verder gaan na vreemdgaan Reageer op: verder gaan na vreemdgaan

#390402 Reactie

Instinct_raar_beestje

    Ook ik, zit momenteel in dezelfde situatie.
    9 jaar samen… Een 1ste kindje samen die 3 kaarsjes mag uitblazen dit jaar, ik had 2 kinderen uit mijn vorige relatie.

    In de 1ste 5 jaar van onze relatie ging mijn partner vaak vreemd. Telkens kwam dat snel aan het licht. Door een werkwissel, had hij (dacht ik) geen gsm meer. Hij drong erop aan om een eigendom te kopen. Dan zou alles beter zijn… We kochten samen onze eigendom, verbouwden die en kort na de intrek bleek ik zwanger. We waren toen 5 jaar samen. Vanaf de aankoop van ons huis, tot eind vorig jaar “leefden we gewoon”. We leefden, normaal. We hebben alles op zijn vraag verwezenlijkt, wat hij wilde bereiken. Van affectie of genegenheid is in onze gehele relatie van zijn kant amper sprake geweest, maar daar had ik mee “leren leven”. Terwijl ik net heel sterk kan genieten van die eigenschappen. In een gezonde relatie, moet nu eenmaal wederkerigheid zijn op sommige vlakken. Bij ons niet. Maar, ik dacht dat hij zo was.

    Nu blijkt, dat hij na de werkwissel wel nog beschikte over een gsm. En eigenlijk stiekem affaire na affaire had. De ene al iets verder uit de hand gelopen dan de andere. Maar, door de verbouwingen, de zwangerschap en de komst van mijn jongste spruit had ik gewoon minder energie om alert te zijn op zijn vreemdgaan. Intussen ben ik heel zwaar getraumatiseerd. Want in al die jaren heb ik mezelf verboden om aanhankelijk te zijn, om intimiteit te vragen, affectie te krijgen en heb ik mezelf dus “aangepast”, als een kameleon.

    Ik ben mezelf verloren.

    Na het uitkomen van zijn laatste 2 relaties (op een bepaald moment was hij met 3 vrouwen tegelijk “bezig”-mij incl.) had ik voor mezelf beslist dat ik er echt genoeg van had. Tot… de spijtbetuigingen kwamen. Ik had die nog nooit eerder gehad. Nog nooit, had ik een sorry gekregen, voor geen enkel van de meiden waarmee hij vreemdging. De verkoop van het huis was in aanvraag, hij had een andere woonplaats gehuurd… Ik had al zijn spullen liefdevol ingepakt, om mij te helpen om hem los te laten. Iets wat ik moeilijk kan.

    Maar, ik deed het. Iedere avond, toen hij erop uit trok met zijn affaires en ik met de kinderen thuis achterbleef, pakte ik wat spulletjes van hem in.
    Na de intrek, stond hij na enkele dagen al terug aan de deur. Wilde terugkeren.

    Ik was terughoudend en voelde dat het niet juist zat. Hij had nog steeds contact. Instinct…

    Dus, betrapte ik hem meermaals. Op stiekem gsmen, en uiteindelijk ook met een meid in zijn nieuwe verblijfplaats waar hij om de zoveel dagen kort even heen moest voor de post enzo. Ze was daar “als vriendin op bezoek”, maar… later bleek dat ze al een hele tijd een affaire hadden. Ik hakte de knoop door.

    2dagen later, zat hij huilend op z’n knieeen…

    Er kwam die dag, zoveel aan het licht, toen ik voor het eerst in 8 maanden in zijn gsm kon kijken… Die dag, ben ik definitief gebroken. Gekraakt.

    Een profiel, waarvan ik al 6 maanden heel sterk vermoedde dat het van hem was, onder een nepnaam, (hij verklaarde me gek aan familie en vrienden omdat ik hem van dit nepprofiel betichtte…) kwam aan het licht.

    Meerdere accounts op datingsites… ook onder nepnamen.
    E-mailadressen…

    En…zijn laatste affaire is een collega.

    Ik ben bang. Ik ben bang om mezelf te zijn. Ik ben bang om te genieten. Ik ben bang om aan de toekomst te bouwen. Ik ben bang om opnieuw gekwetst te worden door hem. Ik ben bang dat ik hem ga haten. Dat doe ik al, maar enkel voor alle rotzooi die ik hem moeten slikken. Hij wil dat ik “het vergeet”. Hij wil dat allemaal achter zich laten. Erover praten maakt hem boos. Maar ik heb er nood aan. Dus, ik zwijg. Ik verbijt elke dag mijn tranen, en wacht tot ik in de auto zit, zonder kinderen. Of, ik huil kort even op mijn werk.

    Ik volg nu traumatherapie. En dat lucht me op, maar kost me gelijktijdig aardig wat geld. Geld, die ik door zijn beslissing om er een gehuurd verblijf bij te nemen, niet echt kan missen. Tenslotte betaal ik momenteel nog de financiering alleen. Financieel wil hij alles terug rechtzetten, zodat daar geen discussie over kan zijn. Maar wat met mijn emotionele wonden?

    M’n therapie wil ik kostte wat kost verderzetten. Ik heb er nood aan om met iemand te praten.

    Ik durf niets meer vertellen over wat in mijn hoofd omgaat. Want toen ik begon te merken dat hij een stiekeme relatie had, slingerde hij al m’n minder goede eigenschappen naar mijn hoofd en heeft me dus eigenlijk compleet onzeker gemaakt.

    Dus, is het voor mij best wel raar. Als er een ander “in the picture is”, deug ik niet. Als de anderen afdruipen omdat ze stilletjes merken dat hij eigenlijk een dubbelleven leidde al die tijd, keert hij bij me terug. En dan volsta ik plots wel terug? Dat, zou ik met hem willen bespreken.

    Maar, buiten m’n zorgzaamheid, m’n verstandig handelen voor ons groot gezin, en het feit dat ik plichtsbewust ben, kan hij nooit eens mooie eigenschappen van me opnoemen

    Hij is, zoals ik het noem, een passieve partner wanneer je er een vaste relatie mee hebt. Hij is enkel actief, als je er een affaire mee hebt. Eenmaal gestrikt, veranderd hij in een stille, teruggetrokken, egoistische persoon.

    Roepen doet hij niet. Brullen ook niet. Maar, hij is passief in de echte liefde…

    Uren kan ik erover schrijven. Maar soms, weet ik niet goed meer, hoe ik het allemaal moet verwoorden. Het is teveel.

    En ik wil eraan werken. Keihard aan werken.
    Aan onze relatie. Maar, ik ben bang dat de geschiedenis zich zal herhalen.
    Vanaf het ogenblik dat ik er even niet “met de pinken bij ben”, dat alles terug in het oude zal hervallen…